நல்ல கருத்துள்ள பதிவு

"ஏன்டா கோமுட்டித் தலையா கால நொண்டறே?"

"வயித்தை வலிக்குதுண்ணே"

"வயித்து வலிக்கு ஏன் கால் நொண்டறே?"

"எதாச்சும் மருந்து இருந்தா சொல்லுங்கண்ணே"

"வயித்து வலிக்கு மருந்தா? ...ரெண்டு இட்லி கெட்டிச் சட்னி வச்சி சாப்பிடு... வலி நின்னு போயிடும்"

"வெளயாடாதீங்கண்ணே"

"ஒன் கிட்ட என்னடா வெளயாட்டு வேண்டி கெடக்குது?"

"நான் என்ன டாக்டர்.ஆல் இன் ஆல் அழகுராஜா எம்.பி.பி.எஸ்னு போர்டாடா மாட்டி வச்சிருக்கேன்?"

"சைக்கிள் கடையில வந்து வயித்து வலிக்கு மருந்து கேக்கிறியே? மண்டையில எதாச்சும் இருக்கா?"

"...."

"போங்கடா...அடுத்த ஜென்மத்துலயாச்சும் மனுஷனாப் பொறங்கடா"

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

"ஏண்டா எப்பவும் எருமை சாணியை மூஞ்சுல அப்புன மாதிரியே திரியறே?"

"வாழ்க்கையிலே நிம்மதியே இல்லண்ணே"

"ஹாஹாஹா...ஒனக்கும் வாழ்க்கையில நிம்மதியில்லையா?"

"அப்படி நடுத்தண்ணியில போய் நில்லு...நிம்மதியான எடத்துக்குப் போய் சேந்திரலாம்"

"சந்தோஷம் வர்றதுக்கு வழி எதாவது இருந்தா சொல்லுங்கண்ணே?"

"ஆங்...அப்படி வா? இதுக்குத் தான் ஊருக்குள்ள ஒரு ஆல் இன் ஆல் அழகுராஜா வேணுங்கிறது"

"ஒக்காருடா"

"அட சீ...நல்லா ஒக்காருடா"

"அடேய்! எனக்கு சந்தோஷம் வரனும்னா என்ன பண்ணுவேன் தெரியுமா?"

"உம்"

"நேரா கடைக்குப் போவேன்..."

"அங்.."

"காலே கால் கிலோ அல்வா வாங்குவேன்..."

"அங்..."

"ரெண்டு மொழம் மல்லிகைப்பூ வாங்குவேன்.."

"அங்..."

"அத எடுத்துக்கிட்டு நேரா வீட்டுக்குப் போயி... எம் பொண்டாட்டி கிட்ட குடுப்பேன்"

"அங்..."

"அவ என்ன வேலை செஞ்சிட்டிருக்காளோ அத அப்படியே போட்டுட்டு என் கூட ஆத்தங்கரைக்கு வந்துருவா"

"அங்..அங்.."

"அப்புறம் அவ மடியில நான் படுக்க... என் மடியில அவ படுக்கன்னு... இப்படியே பொழுது போற வரைக்கும் ஒரே கிளுகிளுப்பா இருக்கும்"

"கி...கி....கி...கி..."

"வேணா நீயும் செஞ்சு பாரு"

"ஆன்...செஞ்சிர்றேன்"

"டேய்! அந்த பக்கம் போனா சந்தோஷம் வராது... சாவு தான் வரும்...இப்பிடி போடா"

"கேப்பியா...கேப்பியா..."

"கேப்பியா..கேப்பியா...?"

"அடியேய் ஏண்டி இந்த கறுப்பனைப் போட்டு இந்த அடி அடிக்கிறீங்க?"

"இவனோட சவகாசம் வச்சதுக்கு ஒங்களைத் தான் மொதல்ல நாலு சாத்து சாத்தோனும்"

"அடே...நான் இவனோட சவகாசம் வச்சேனா? அப்படின்னு இந்த நாய் சொல்லுச்சா?"

"எந்திரிடா மேலே...ஏண்டா கோமுட்டித் தலையா என்னடா நடந்துச்சு?"

"அண்ணே! உங்க சம்சாரம் உங்களவுக்கு இல்ல"

"ஆமா! அவ ஒயரம் கொஞ்சம் கம்மி இப்ப அதுக்கு என்ன?"

"நீங்க எவ்வளவு நல்லவரு?"

".....மேலே"

"நீங்க என்ன சொன்னீங்க... உங்க சம்சாரத்துக்கு பூவும் அல்வாவும் வாங்கிக் குடுத்தா ஆத்தங்கரைக்கு வருவாங்கன்னு சொன்னீங்க"

"ஹ்ம்!!!!"

"அதே மாதிரி வாங்கிக் குடுத்தா வர மாட்டேங்கறாங்க"

"ஹ்ம்!!!!"

"இதுக்கு நீங்களே ஒரு பைசல் பண்ணுங்க...எவ்வளவு செலவழிஞ்சாலும் நான் பாத்துக்கறேன்"

"டேய் சைக்கிள எடுறா"

"அண்ணே! இவுங்க வரலை?"

"என்ன மாட்டி வுடவா பாக்கறே?"

".........."

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
"தண்ணீர் வருவதென்ன...சரம் சரமாய் பாய்வதென்ன?"

"சரம் சரமா பாயுதா?"

"பொம்பளைங்க குளிக்கிறாங்கல்லோ...இந்த பக்கம் நீ வரலாமா?"

"யாரு இந்த சொரூபராணிங்க...இவளுங்கல்லாம் பொம்பளைங்க இவளுங்க குளிக்கிறத பாக்க நாங்க சைக்கிளை எடுத்து அமுத்திட்டு வரோமாக்கும்"

"எங்கே நீ இந்த பக்கம் வந்ததுக்கு ஒரு காரணம் சொல்லு பாப்போம்"

"ஏன் எங்களால காரணம் சொல்ல முடியாதாக்கும்? ஆத்துல தண்ணி நெறைய வரதா சொன்னாங்க...அதான் பாத்துட்டு போலாம்னு வந்தேன்"

"......."

"ஏன் மாரக்கா...இந்த தண்ணி ஏன் இம்புட்டு ருசியா இருக்குன்னு தெரியுமா?"

"இது எங்க ஊரு ஆனைப்பட்டி மேலே வர்றதுன்னால தான் இம்புட்டு ருசியா இருக்குது"

"ஊஹும்...இன்னிக்குக் காரணம் சொல்லறேன் தெரிஞ்சிக்க...இது என்ற ஊரு மாரப்பட்டி மேலே வர்றதுன்னால தான் இம்புட்டு ருசியா இருக்குது"

"ஆமாண்டி... நீங்க பொறந்தது ஒரு ஊரு அதுக்கு ஒரு பேரு அது மேலே வருதாம் இந்த ஆறு...அதனால இந்த தண்ணி ருசியா இருக்குதாம்"

"அடியே...நீ சொல்றதெல்லாம் காரணம் கெடயாது...இந்த தண்ணி இம்புட்டு ருசியா இருக்கறதுக்குக் காரணம் என்னன்னு தெரியுமா?"

"அந்தா பாரு... அஞ்சு ஆர்ஸ்பவர் மோட்டரு தொறந்து வுட்ட மாதிரி சல்லுன்னு வுடறானுங்க"

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

அதொன்னுமில்லீங்க...கொஞ்சம் பொடலங்கா பொறியலு...மூணு ரொட்டி...உளுத்தம்பருப்புல செஞ்ச தாலு, கொஞ்சம் நெல்லு சோறு...இது எல்லாத்தியும் போட்டு தின்னுட்டு...நம்மாளுங்க வெஸ்ட் இண்டீஸோட நாப்பத்தி ரெண்டாவது ஓவருலயும் தடவு தடவுன்னு தடவறதை கொஞ்ச நேரம் பாத்துட்டு... சித்த தூரம் தனியா நடக்கையிலே நம்ம செரிபெல்லத்துல நிழல் படமா ஓடுன வாழ்வியல் கோட்பாடுகள்(என்னன்னு யாருக்குத் தெரியும்) தான் மேலே.

இதெல்லாம் இப்ப எதுக்கு? இதன் மூலம் நாட்டு மக்களுக்கு நாம சொல்ல விரும்பும் கருத்து ஒன்னு இருக்கே? அதாவதுங்க...பொடலங்காயில எம்புட்டு ஃபவரு இருந்தா... தின்ன பத்து நிமிசத்துல, இம்புட்டும் எனக்கு சீன் சீனா நெனப்பு வந்திருக்கும்? அட பொடலங்காயை வுடுங்கைய்யா...இந்த உளுத்தம்பருப்பு குடுத்த ஊட்டச் சத்துல பாருங்க...கிறிஸ் கெய்ல் இர்பான் படானைப் பொளந்து கட்டறதைக் கடுப்போட பாத்துக்கிட்டே, கடமையே கண்ணா ராவோட ராவா என்னையும் அறியாம இதையெல்லாம் தட்டச்சி முடிச்சியிருக்கேன். ஆகவே மக்களே...என்னைய மாதிரியே நீங்களும் Be Vegetarian...Eat Healthy...Think Healthy...னு மிகத் தாழ்மையுடன் உங்களை மன்றாடி கேட்டுக்கறேன். சைவ உணவு சாப்பிட்டீங்கனா ஒடம்பும், மூளையும் சுறுசுறுப்பா இருக்கும். முப்பால் புலவர் ஐயன் வள்ளுவனும் இதுனால தானே புலால் மறுத்தல்னு தனியா ஒரு அதிகாரமே எழுதியிருக்காரு? சரி! அப்போ இதையெல்லாம் படிச்சிட்டு என்னை மாதிரியே நீங்களும் சாப்பாட்டு விஷயத்துல நீங்களும் 100% ப்யூர் வெஜிட்டேரியனா மாறிடுவீங்க தானே...

...சிக்கனும், மட்டனும், மீனும், முட்டையும் கண்ணுல அம்புடற வரைக்கும் :)

(கண்ணா! ராஜா! உளுத்தம்பருப்பை சோத்துல போட்டு பெசஞ்சுத் திங்கும் போதே ஒனக்கு இவ்ளோ கொயிப்பு...சாம்பார்,ரசம்,கூட்டு,பொறியல்னு வக்கணையா தின்னின்னா எவ்ளோ இருக்கும்னு... யார்மா அங்கேருந்து சவுண்டு?)

மதுமிதா அவர்களின் ஆய்விற்காக...

ஆராய்ச்சின்னு சொன்னதும் ஒரு கொஸ்டியனேரை(Questionnaire) எங்கிருந்தோ சுட்டு, ஆபீசு பக்கத்துல இருக்கற டீக்கடையில நண்பர்(நண்பி)ஒருத்தரின் உதவியோட நீலம், கறுப்பு, செவப்பு, பச்சைன்னு கலர் கலரா பேனா வச்சிக்கிட்டு வலது கையாலயும், எடது கையாலயும்(கையெழுத்தை வித விதமா காட்ட தான்) ஒரு எடத்துல் 1ன்னும்,ஒரு எடத்துல 2ன்னும் இல்ல ரேண்டமா ஒரு டிக்குன்னும் எல்லா கேள்விக்கும் "Strongly agree"னு பதில் குடுத்தும்(ஓபன் எண்டட் கேள்விகளை சாய்ஸில் விட்டுவிட்டும்) கப்பு கப்புன்னு தீஸீசை முடிக்கிறத விட்டுட்டு நேர்மையா ஒரு ஆராய்ச்சி (அதுவும் வலைப்பூக்களைப் பத்தி) பண்ணனும்னு நெனக்கிற மதுமிதா மேடம் அவர்களின் முயற்சி வெற்றி பெற வாழ்த்தி என்னுடைய முடிந்த வரை(!) நேர்மையானதொரு பதிலை அளிக்கிறேன்)

வலைப்பதிவர் பெயர்: சி. மோகன் ராசு(S.மோகன் ராஜ்) அட - உண்மையான பேரு இது தாங்க

வலைப்பூ பெயர் : Kaipullai Calling

சுட்டி(url) : http://kaipullai.blogspot.com
http://smohanraj.blogspot.com(ஆங்கில கைப்புள்ள - தூங்கிக்கிட்டிருக்காரு)

ஊர்: தற்போதைக்கு சித்தூர்கட், ராஜஸ்தான். (நிரந்தரமாக : சென்னை)

நாடு: இந்தியா

வலைப்பூ அறிமுகம் செய்தவர்: திருமுருகன்(http://thirumurugan.blogspot.com)
தமிழில் முதலில் காணக் கிடைத்தது நிலவு நண்பனுடைய பதிவு(http://nilavunanban.blogspot.com)

முதல் பதிவு ஆரம்பித்த நாள்,வருடம்: 29.12.2005

இது எத்தனையாவது பதிவு: 87 (மூன்று மாதமாக ப்ளாக்கரில் கிடக்கும் 4 டிராஃப்ட்கள் இல்லாமல்)

இப்பதிவின் சுட்டி(url): http://kaipullai.blogspot.com/2006/05/blog-post_25.html

வலைப்பூ ஏன் ஆரம்பித்தீர்கள்: வட இந்தியாவில் நான் 7 ஆண்டு காலமாக வசித்து வருவதால், தமிழில் பேசுவது வெகுவாகக் குறைந்து விட்டது.தமிழில் சிந்தித்து இந்தியில் மொழிபெயர்த்து பேசுவது குறைந்து, இந்தி மொழியிலேயே சுலபமாகச் சிந்தித்து பேசவும் தொடங்கி விட்டேன்.
அவ்வப்போது தமிழில் எழுதிக் கொண்டும், படித்துக் கொண்டும் இருந்தால், தமிழில் சிந்திப்பது குறைந்துவிடாது என்ற நம்பிக்கையிலும், தனிமையைப் போக்கும் ஒரு கருவியாகவும் இருக்கும் என்ற எண்ணத்திலும், என்னை பற்றியும் நான் "பட்டு பட்டு" தெரிந்து கொண்ட சில
விஷயங்களை மறந்து விடாமல் எழுதி வைத்துக் கொள்ளக் கூடிய ஒரு புத்தகமாகவும் இருக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பிலும் தொடங்கினேன்.

சந்தித்த அனுபவங்கள்: பலவிதம். இது-இது என்று இத்தருணத்தில் கூறுவது கடினம். நம்மைப் போலவே(!) சிந்திப்பவர்களும் இருக்கத் தான் செய்கிறார்கள் என எண்ணுகையில் மகிழ்ச்சி.

பெற்ற நண்பர்கள்: "Brand Kaipullai"யை நான் எவ்விதமான முயற்சியும் செய்யாமல் பட்டி தொட்டி எங்கும் தெரியச் செய்த அனைவரும், குறிப்பாக வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கத்தின் அனைத்து அங்கத்தினர்களும்.

கற்றவை:
//என்னை பற்றியும் நான் "பட்டு பட்டு" தெரிந்து கொண்ட சில விஷயங்களை மறந்து விடாமல் எழுதி வைத்துக் கொள்ள கூடிய ஒரு புத்தகமாகவும் இருக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பிலும் தொடங்கினேன். //
Kaipullai Calling என்று பெயர் வைத்து விட்டாலும்...நக்கல், நையாண்டி பதிவுகள் மட்டும் அல்லாமல் சற்று சீரியசான(பாருங்க... இதுக்கு கூட தமிழ்ல என்னன்னு சட்டுன்னு நெனப்பு வரலை) விஷயங்களையும் நற்றமிழில் எழுத வேண்டும் என்பதே முதல் எண்ணம். "நற்றமிழில்" என்பது எண்ணத்தில் மட்டுமே உள்ளது...அதை செயலில் கொண்டு வரும் அளவுக்கு நம் தமிழ் அறிவு இல்லை...அது வெகுவாக மழுங்கி விட்டது என்ற ஞானோதயம். அவ்வப்போது பெருமுயற்சி செய்து பயனுள்ள பதிவுகளைக்(!) கொண்டு வந்து விடலாம் என்ற புரிதலும்(இதுவும் தமிழ் வலைப்பூக்களில் கற்றுக் கொண்டது தான் :)- ).

எழுத்தில் கிடைத்த சுதந்திரம்: கைப்புள்ள என்கிற பெயர் இருப்பதால் ஆங்கில கலப்பையும், தமிழ் கொலையையும் என் பதிவுகளைப் படிப்பவர்கள் மன்னிக்கிறார்கள் என்பதே பெரிய சுதந்திரம் தான்.

இனி செய்ய நினைப்பவை: வலைப்பதிவுலகில் நகைச்சுவைக்குக் குறைவே இல்லை. மொழியே இல்லாமல் படங்களின் மூலம் சொல்லும் நகைச்சுவை ஆகட்டும், இலைமறை காய் மறைவான மெலிதான நகைச்சுவை ஆகட்டும்(subtle humour), வயிறு குலுங்கச் சிரிக்கச் செய்யும் சினிமா
தொடர்புடைய காமெடி ஆகட்டும் - வலைப்பதிவாளர்களின் ஆற்றல் அளப்பற்கரியது. என்னால் எழுதவே முடியாவிட்டாலும், என் கற்பனைக்கு(டூப்படிப்பதற்கு என்று படிக்கவும்) வறட்சி ஏற்பட்டாலும், வலைப்பூக்களில் நகைச்சுவையான விஷயங்களையும், அவ்வப்போது
பொருள் பொதிந்த பதிவுகளையும் படித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். செய்ய நினைப்பவை என்று எதுவும் இல்லை...கைப்புள்ள(அட ஒரிஜினலுங்க!) சினிமால செய்யறதை எழுத்துல காப்பி அடிச்சிட்டே இருப்போம்ல?

உங்களைப் பற்றிய முழுமையான குறிப்பு: எல்லோருக்கும் எல்லாமுமாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் நினைப்பது உண்மை. நம்மால் யாரும் எவ்விதத்திலும் புண்படக் கூடாது, மனம் நோகக் கூடாது என்ற எண்ணம் எனது ஒவ்வொரு நடவடிக்கையிலும், செயலிலும் இருக்கிறது என்று பெரிதும் நம்புபவன். நான் பிறந்ததின் பயனைத் தேடிக் கொண்டே இருக்கிறேன். இன்னும் அதற்கு விடை கிடைத்த பாடில்லை. வேறொன்றும் பெரிதாகச் சொல்லிக் கொள்வதற்கில்லை.

இன்னும் நீங்கள் சொல்ல நினைக்கும் ஒன்றைச் சேர்க்கலாம்: சொன்னா திட்டப் படாது. இப்பல்லாம் கிறுக்குத் தனமாத் தான் இந்த மூளை யோசிக்குது. இப்படி ஒரு பதிவை எழுத வேண்டும் என்று நினைத்ததும் முதன்முதலில் எனக்குத் தோன்றிய தலைப்பு : ஹாய் ரே ஹாய் ரே ஹாய் ரப்பா (மதுமிதா மேடம் அவங்களோட வலைப்பூவுல எப்பவாச்சும் ரெண்டு தரம் எட்டிப் பாத்துருப்போம் அதுவும் பின்னூட்டம் எதுவும் போடாமல்...மத்தபடி நாம யாருன்னு அவங்களுக்குத் தெரியாது, அவங்களைப் பத்தி நமக்கும் அவ்வளவாத் தெரியாது...இப்படி இருக்க திடீர்னு இந்த மாதிரி ஒரு தலைப்பு வச்சா தப்பா எடுத்துக்குவாங்கன்னு ரொம்பவே யோசிச்சு தலைப்பை மாத்திட்டேன்)

இப்பதிவின் முன்னுரைக்கும் எனக்கும் எவ்விதத்திலும் தொடர்பு இல்லை என்று காட் ப்ராமிஸ்(!) செஞ்சு இத்தோட உத்தரவு வாங்கிக்கிறேன் :))-

3டி திருவிழா - 9

3டி பாத்து ரொம்ப நாள் ஆச்சுங்களா? அதான் இன்னிக்கு நாமும் பாத்து நம்ம ப்ளாக்லயும் ஒன்ன போடலாமின்னு ஆஸ் பட்டு இந்த பதிவு.

க்ளூ கண்டிப்பா வேணுமாங்க? சரி இந்தாங்க..."ஒத்தையா புடிச்சா மூணு ரெட்டையா புடிச்சா ஆறு".

3டி எப்படி பாக்குறதுன்னு மறந்து போயிந்தியா? டோண்ட் வொரி பாவா? அதி கோசம் ரீவிஷன் இக்கட உந்தி

மஹாகாலேஷ்வர்

இந்தூரில் இருந்த போது இவ்வருடம் ஜனவரி மாதம் 26ஆம் தேதி, உஜ்ஜைன் நகரில் உள்ள மஹாகாலேஷ்வர் என்னும் சிவத் தலத்தைத் தரிசிக்கும் வாய்ப்பு கிட்டியது. அதனைப் பற்றிய விவரத்தை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளும் எண்ணத்தில் இப்பதிவினை இடுகின்றேன்.

மஹாகாலேஷ்வர் என்பது இந்தியாவில் உள்ள பன்னிரெண்டு ஜோதிர்லிங்கங்களில் ஒன்று. ஒளிவடிவாக வழிபடப்படும் சிவலிங்கங்களை ஜோதிர்லிங்கம் என்கின்றனர். இப்பன்னிரெண்டு சிவலிங்கங்களின் மாதிரியையும் பெங்களூரில் ஏர்போர்ட் ரோடில் உள்ள கெம்ப் ஃபோர்ட் எனும் இடத்தில் சில வருடங்களுக்கு முன்னர் கண்டிருக்கிறேன். ஆனால் பன்னிரெண்டில் இரண்டினை நேரில் காணும் வாய்ப்பு, பணி நிமித்தம் இந்தூர் நகரத்தில் இரண்டாண்டு காலம் வசிக்க நேரிட்டதால் கிடைத்தது. பன்னிரெண்டு ஜோதிர்லிங்கங்களைப் பற்றியும் தெரிந்து கொள்ள இங்குச் சுட்டுக. ஜோதிர்லிங்கமும் தானாக அவதரிப்பதாகச் சொல்லப்படும் சுயம்பு லிங்கங்களுக்கும் வேறுபாடு உள்ளதா? அல்லது இரண்டுமே ஒன்று தானா? யாரேனும் தெளிவு படுத்தினால் நன்றாக இருக்கும்.

உஜ்ஜைன் எனப்படும் இடம் இந்தூரிலிருந்து 70 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது. சாலை வழியாகச் சென்றால் கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேரத்தில் இவ்விடத்தை அடையலாம். சென்னையிலிருந்து ஜெய்பூர் செல்லும் சென்னை ஜெய்பூர் எக்ஸ்பிரஸ் உஜ்ஜைன் வழியாகச் செல்லுகிறது. இவ்வூர் பல விதங்களிலும் வரலாற்றுச் சிறப்பு பெற்ற ஒரு ஊர். தேவர்களும் அசுரர்களும் பார்க்கடலைக் கடைந்து கிடைக்கப் பெற்ற அமுதத்தைத் தாங்கிய கலசத்தில் இருந்து ஒரு சில துளிகள் பூவுலகில், பிரயாக்(அலகாபாத்),ஹரித்வார்,நாசிக் மற்றும் உஜ்ஜைன் ஆகிய இவ்விடங்களில் விழுந்ததாக ஒரு நம்பிக்கை உள்ளது. இவ்வமுதத் துளிகள் விழுந்த இடங்களில் "கும்ப மேளா" என்னும் திருவிழாக்கள் ஒவ்வொரு 12 ஆண்டும் நடக்கின்றது. உஜ்ஜைனில் நடைபெறும் கும்ப மேளாவினை "சிம்ஹஸ்த" என்று அழைக்கின்றனர். குரு பகவான் சிம்ம ராசியில் வந்து அமரும் போது உஜ்ஜைனில் கும்ப மேளா நடை பெறுவதால் இதனை "சிம்ஹஸ்த" என்கின்றனர். 2002ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற "சிம்ஹஸ்த" திருவிழாவிற்கான ஏற்பாட்டின் போது அரசுப் பேருந்துகளின் மீது "சிம்ஹஸ்த பர்வ" என எழுதி வைத்திருந்தனர். நான் இதை அங்கு இருக்கும் போது கண்டிருந்தாலும், அதற்கு என்ன பொருள் என்று இப்பதிவினை எழுதுவதற்காக இங்குச் சுட்டிய போது அறிந்து கொண்டேன். ஒரு பூகோளச் சிறப்பும் உஜ்ஜைன் நகருக்கு உள்ளது. பூமியின் மீது செல்லும் ரேகையான டிராபிக் ஆப் கேன்சர்(Tropic of Cancer), இந்நகரின் வழியாகச் செல்லுகின்றது. விக்ரமாதித்தன் என்ற அரசன் ஆண்ட பழம்பெரும் நாடு இந்த உஜ்ஜைன். விக்ரமாதித்தனும் வேதாளமும் என்னும் கதையின் கதை களமும் இஃதே.

நண்பர் ஒருவர் குஜராத் மாநிலத்தில் உள்ள வெராவல் என்னும் ஊருக்குச் செல்ல ரயிலைப் பிடிப்பதற்காக உஜ்ஜைன் செல்ல வேண்டியிருந்ததால் இத்தலத்தைத் தரிசித்து விட்டு அவரையும் வழியனுப்பி விட்டு மறுபடியும் இரவு இந்தூர் திரும்புவதைத் திட்டமாகக் கொண்டு நாங்கள் ஆறு பேர் குவாலிசில் சென்றோம். நாங்கள் சென்ற நேரத்தில் மஹாகாலேஷ்வர் கோயிலில் புணரமைப்புப் பணிகள் நடந்து கொண்டிருந்தது. கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரக் காத்திருப்பிற்குப் பின் கோயிலின் உள்ளே நுழைந்தோம். இச்சிவலிங்கத்தைத் தரிசிக்க கோயிலுக்குள் நுழைந்து கீழிறங்கிச் செல்ல வேண்டும். அவ்வாறு செல்லும் போது இத்தலத்தின் புனிதத் தீர்த்தத்தையும் இன்னும் சில கடவுளரையும் தரிசித்தோம்.

மஹாகாலேஷ்வர் ஆலயத்தின் புனித தீர்த்தம்.

கடைசியில் மஹாகாலேஷ்வர் என்னும் இச்சிவலிங்கத்தைத் தரிசித்தோம். கற்பகிருகத்திற்கு அருகாமையில் கேமராக்களை உபயோகிப்பது பல ஆலயங்களிலும் தடை செய்யப் பட்டிருந்தாலும், இங்கு பலரும் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். கோயிலில் இருந்தவர்களும் அதை தடுக்கவில்லை. மஹாகாலேஷ்வர் ஜோதிர்லிங்கத்தின் புகைப்படம் கீழே.


அங்கிருந்து ஷிப்ரா எனும் புனித நதிக்கரையின் அருகாமையில் அமைந்துள்ள சாந்தீபணி ஆசிரமத்திற்குச் சென்றோம். பகவான் கிருஷ்ணர் இவ்வாசிரமத்தில் தங்கி சாந்தீபணி என்னும் முனிவரிடத்தில் கல்வி கற்றதாக அறிந்து கொண்டேன். இதெல்லாம் முன்னரே கேள்வி படாத செய்திகள் ஆக இருந்ததால் அதை காணும் போதும் அதை பற்றி அறியும் போதும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும் என்றால் சாந்தீபணி முனிவர் கிருஷ்ணருக்குக் குருவாக இருந்ததை அன்று தான் அறிந்து கொண்டேன். சாந்தீபணி ஆசிரமத்தில் எடுத்த புகைபடங்கள் கீழே.



அங்கிருந்து உஜ்ஜைன் ரெயில் நிலையம் செல்லும் வழியில் "காலபைரவ்" என்னும் ஆலயத்திற்குச் சென்றோம். உஜ்ஜைனைச் சுற்றிலும் பல கோயில்கள் இருந்தாலும் நேரத்தினைக் கருதி சிலவற்றை மட்டுமே காண முடிந்தது. காலபைரவ் கோயிலின் சிறப்பு, தேங்காய பழம் வைத்து படைப்பது போல ஒரு சிறிய பாட்டிலில் சாராயத்தைப் படைக்கின்றனர்(ஆனால் படைத்தே ஆக வேண்டும் எனக் கட்டாயமில்லை). குடியரசு தினத்தன்று ஒரு புத்துணர்ச்சி ஊட்டிய சுற்றுலாவாகவும், பழைய நண்பர்கள்(புது இடத்திற்கு வந்ததும், அவர்கள் பழைய நண்பர்கள் தானே :))- ) பற்றிய நினைவு வர ஏதுவான ஒரு பயணமாகவும், இறைவனைத் தொழுத போது கிடைத்த மன அமைதிக்காகவும் அப்பயணம் மனதில் நிற்கும். நண்பர் அவரை உஜ்ஜைன் ரெயில் நிலையத்தில் விட்டு விட்டு இரவு இந்தூர் திரும்பினோம்.

உஜ்ஜைன் ரெயில் நிலையத்திற்கு வெளியே

(மத்தியப் பிரதேசம் மற்றும் மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் உள்ள பிரசித்தி பெற்ற வழிபாட்டுத் தலங்களைத் தரிசிக்க விரும்பினால் இந்தூரில் தங்கிக் கொண்டு உஜ்ஜைன் மஹாகாலேஷ்வர் கோயிலையும், இந்தூரிலிருந்து கண்ட்வா என்னும் ஊருக்குச் செல்லும் வழியில் 75 கி.மீ தொலைவில் உள்ள ஓங்காரேஷ்வர் என்னும் தலத்தையும் தரிசிக்கலாம். ஓங்காரேஷ்வருக்குச் சென்ற வருடமே செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. இத்தலம் நர்மதை நதியினால் சூழப்பட்ட ஒரு தீவில் அமைந்துள்ளது. இக்கோயிலுக்குச் செல்லும் போது, நர்மதை நதிக்கரை வரை சாலை வழியாகச் சென்று, நதியினைப் படகு மூலமாகக் கடக்க வேண்டும். நர்மதை நதி, இத்திருத்தலத்தை "ஓம்" என்னும் வடமொழி எழுத்தின் வடிவில் சூழ்ந்திருப்பதால் இத்தலத்திற்கு ஓங்காரேஷ்வர் என்று பெயர். உத்தராஞ்சல் மாநிலத்தில் உள்ள ஹரித்வாருக்குச் சென்றுள்ளீர்கள் ஆனால் பல விதங்களில் இவ்விரண்டு தலங்களுக்கும் ஒற்றுமை இருப்பதாகத் தோன்றும். இந்தூரிலிருந்து 14 மணி நேரப் பயணம் செய்தீர்கள் ஆனால் மகாராஷ்டிர மாநிலம் நாசிக் நகருக்கு அருகில் த்ரியம்பகேஷ்வரர் என்னும் மற்றுமொரு ஜோதிர்லிங்கத்தையும், அங்கிருந்து சற்றுத் தொலைவில் ஷீரடியில் சாய்பாபாவின் கோயிலையும் கண்டு வரலாம்.

முட்டாய் எடுத்துக்கங்க

இண்டர்நெட்டை உபயோகிச்சு, யார் யாரோ என்னென்னமோ பண்ணறாங்க. நம்ம லெவலுக்கு நம்மால என்ன பண்ண முடியும்...வழக்கமா நாம போடற ப்ளடைத் தவிர?... ரொம்ப யோசிச்சதுல முட்டாய் கொடுக்கலாம்னு தோணுச்சு.

எதுக்கா? அதொன்னுமில்லீங்ணா...நம்ம "தம்ஃப்ரீ" (தடிப்பசங்கள்ல சின்னவரு)இப்ப முதுகலை சுளுக்கு டாக்டர் பட்டம் வாங்கறதுக்குத் தகுதியாயிட்டாரு...அதாவது Master of Physiotherapy பாஸ் பண்ணிட்டாரு. நெஜ முட்டாய் குடுக்கற அளவுக்குப் பக்கத்துல இல்லாததுனால இப்போதைக்கு டிஜிட்டல் முட்டாய் எடுத்துக்கங்க.

ஒரு நாள் ஒரு கனவு

கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி ஒரு கனவு...கொஞ்ச நாள் என்ன கொஞ்ச நாள்? முந்தா நேத்து... சனிக்கிழமை தான். கடந்த இரண்டாண்டு காலமா தூக்கத்துல கனவு எதுவும் வந்ததா ஞாபகம் இல்லை. ஆனா இதே போலொரு சம்பவம் நமக்கு ஏற்கனவே நடந்திருக்கே...எதிர்ல இருக்குறவரு கேட்ட கேள்விக்கு இதே மாதிரியான பதிலை நாம ஏற்கனவே எதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் சொன்ன ஞாபகம் இருக்குதே என்று சொல்லக் கூடிய மாதிரியான "தே ஜா வூ"(De ja vu feeling ) பலமுறை வந்திருக்கு. நம்மள்ல பல பேருக்கும் இந்த தே ஜா வூ வந்திருக்கும். ஆனா நம்ம கனவு கொஞ்சம் வித்தியாசமானது. என்னாங்குறீங்களா?

நான் வீட்டுல உக்காந்திருக்கேன். திடீர்னு வீட்டுக்குள்ள ஒரு குரங்கு புகுந்துடுது. மேலேயும் கீழேயும் தாவிக் குதிச்சு ரொம்ப அட்டகாசம் பண்ணுது. வீட்டுலே வேற யாரும் இருக்குற மாதிரி தெரியலை. குரங்கை நான் தான் தனியா சமாளிக்கணும் போல இருக்கு. அப்ப கையில கிடைச்ச ஒரு துடைப்பத்தை எடுத்துக் காட்டி சூ...சூ...போ...போன்னு அதை விரட்டறேன். அதுவும் நான் என்ன பண்ணறேனோ அதே மாதிரி பண்ணுது. அது கையில மாட்டுன ஒரு பொருளைக் காட்டி என்னை அது விரட்டுது. நம்ம மேலே, அந்தப் பொருளை எடுத்து வீசிடுச்சுன்னா என்ன பண்ணறதுன்னு நெனச்சு கையில இருக்குற துடைப்பத்தைக் கீழே போட்டுட்டு சின்னப் பசங்க சொல்ற மாதிரி தலையைச் சாய்ச்சு "சீ...போ"னு சொல்றேன். அதுவும் என்னை மாதிரியே தலையைச் சாய்ச்சு சீ...போன்னு சொல்ல முயற்சி பண்ணுது. ஆனா பாவம் அந்த குரங்குக்கு தமிழ் தெரியாது போலிருக்கு... அதனால தலையை மட்டும் அதே ஸ்டைல்ல சாய்ச்சுக்குது. அப்புறம் குரங்கு ஓட அது பின்னாடி நான் ஓட இப்படின்னு கொஞ்ச நேரம் வீட்டுல ஒரே களேபரமா இருக்கு. எப்படியோ கஷ்டப்பட்டு அதுக்கு வாசக் கதவு வழியைக் காட்டிட்டு சோபாவுல வந்து உக்காருறேன். ஆனா பாருங்க அவசரத்துல கதவைச் சாத்த மறந்துட்டேன். திரும்பவும் குரங்கு உள்ள வருது. அதோட கால்ல எதோ கட்டியிருக்கு. சந்திரமுகி ஜோதிகா கணக்கா அது காலை ஆட்டிக் காட்டனதை யோசிச்சா, அது கால்ல சலங்கை தான் கட்டியிருக்கணும். கொஞ்ச நேரம் பழிச்சுக் காட்டிட்டு குரங்கு வாசக் கதவு வழியா ஓடிப் போயிடுது.

இப்ப நான் கதவு ஜன்னல் எல்லாத்தையும் சாத்திட்டு வந்து உக்காருறேன். அப்பாடான்னு உக்காருறதுக்குள்ள எங்கிருதோ ஒரு வெண்டிலேட்டர் வழியா இப்ப ஒரு குட்டிக் குரங்கு உள்ள வந்துடுது. முன்ன வந்த சந்திரமுகி குரங்கை விட இது ரொம்ப விஷமம் பண்ணுது. திடீர்னு பாத்தா என் தலைமுடியைப் பிடிச்சு இழுக்குது. தலைமுடியை விடுன்னு கத்தலாம்னு நெனக்கிறதுக்குள்ள தூக்கம் கலைஞ்சிடுது. அட சே! என்ன ஒரு விசித்திரமான கனவு. அதுவும் மால்கேட்டை விட்டுப் போகப் போகும் கடைசி நாளில். யாருக்காச்சும் அந்த "ஜோதிகா"வைப் பத்திச் சொல்லணும்னு தோணுனதுனால அதிகாலையில அம்மா வீட்டுக்குப்(ஏன் இந்த வார்த்தையைப் பொண்ணுங்க மட்டும் தான் சொல்லணுமா...நாங்களும் சொல்லுவோம்) போன் பண்ணறேன். அவங்க அவசரமா அப்ப கோயிலுக்குக் கிளம்பிட்டிருக்குறதுனால அப்புறம் சொல்லிக்கலாம்னு விட்டுட்டேன்.

அதுக்கப்புறம் மால்கேட்டை (Malkhed) விட்டுக் கிளம்பி வந்துட்டேன். நம்ம க்ளையண்ட் மால்கேட் மாதிரி சித்தூர்கட்(Chittorgarh) என்ற இன்னுமொரு குளிர் பிரதேசத்திலும்(!) சிமெண்ட் ப்ளாண்ட்டைக் கட்டி வைத்திருப்பதால், தம்பி உன் சேவை அங்கே ஆகஸ்ட் வரை தேவை அப்படின்னு எங்க ப்ராஜெக்ட் மானேஜர் என்னை அங்கே அனுப்பி வச்சிட்டாரு. சித்தூர்கட்னா சென்னையிலிருந்து பாரதிவேலு பஸ் சர்வீஸ்னு ஒரு பஸ் போகுதே அந்த ஊரான்னு கேக்கப் பிடாது. அது சித்தூர்...இது சித்தூர்கட். அது ஆந்திரா...இது ராஜஸ்தான். மால்கேட்டிலிருந்து சித்தூர்கட் போகும் வழியில் மும்பையில் ஓட்டல் ரூமில் உக்காந்து கொண்டு லேப்டாப்பில் ப்ளேடு போட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். இண்டர்நெட் கிடைச்சதும் நம்ம பிளேடு உங்களுக்காக ப்ளாக்கரில் அரங்கேறும்.

சரி! யாராச்சும் சிக்மண்ட் ஃப்ராய்டின் இண்டர்பிரெடேஷன் ஆஃப் ட்ரீம்ஸ்(Interpretation of Dreams) படிச்சிருக்கீங்களா? படிச்சிருந்தீங்கனா என் சந்தேகத்தைக் கொஞ்சம் தீத்து வையுங்கண்ணே! இது தான் சாக்குன்னு போடா கோமுட்டித் தலையானு திட்டப் படாது. ஏன்னா இந்த குரங்கு மேட்டர்ல எனக்கு எதோ ஒரு விட்டக்குறை தொட்டக்குறை இருக்கறதா ஒரு நம்பிக்கை. உடனே என்னை வேட்டைய மகாராஜாவாக்கி ஒரு கதை எழுதிடாதீங்கப்பா(யப்பா பார்த்தீ...கட்டதுரை உங்களுக்குத் தான் இது). ஏன்னா ப்ளாக்கரே வாழ்க்கை என்று இந்தூரில் உக்காந்திருந்த அடியேன், இப்போ ஒரு பின்னூட்டம் போடுவதற்குக் கூட கஷ்டப் பட வேண்டிய அவல நிலைக்கு ஆளாகியிருக்கிறேன். செங்கல் வச்சு வீடு கட்ட வேண்டிய கொத்ஸு புரோட்டா மாஸ்டர் ஆனதையும், தமக்கையாருக்காகத் தன் ஜொள்ளு விரதத்தைத் துறந்த ஜொள்ளுப் பாண்டியின் தியாக உள்ளத்தையும், புது வெண்பா வாத்தியாரம்மாவான தங்கச்சி பொன்ஸ் 100 அடிச்சதையும், நமக்கு சோறு போடும் பர்சேஸ் ஆர்டரையும், குட்ஸ் ரெசிப்டையும் ஓரங்கட்டிவிட்டு மாட்யூல் லீடருக்கும் கல்தா கொடுத்துவிட்டு திருட்டுத் தனமா நுனிப்புல் மேஞ்சாலும் பின்னூட்டம் போடுவது என்பது இருக்குற டென்சனுக்கு இடையே புது வேலைக்கே உலை வைக்கும் விசயமாகி விடக் கூடும் என்பதால் கையைக் கஷ்டப் பட்டு கட்டி வைத்துக் கொண்டு உக்காந்திருக்கிறேன். ஏன்னா பின்னூட்டம் போடுவது நமக்கு மிகவும் பிடித்தமான விசயம்...உயிரைக் குடுத்து ஒருத்தர் எழுதியிருக்குற எடத்துல எதாச்சும் ஒளறி வச்சிட்டு ஓடியாந்துடலாம். அதுக்கு அவரும் நம்மளை மதிச்சு எதாச்சும் பதில் குடுத்தாருன்னா மறுபடியும் ஒரு ஒளறல்...இதை இப்படியே i=1 to infinityன்னு லூப்ல போட்டு ஓட விட்டோம்னா பொழுது போற வரைக்கும் ஆபீஸ்ல ஒரே கிளு கிளுப்பா இருக்கும்(வேணா நீங்களும் செஞ்சு பாருங்க). ஆனா பதிவு எழுதுறது அப்படியில்லை...கொஞ்சூண்டு இருக்குற மூளையையும் கசக்கிப் பிழிஞ்சாத் தான் நம்ம தகுதிக்கு நாலு வரியாச்சும் தேத்த முடியும். ராத்திரி ஒரு மணிக்கு ஆபிசுலேருந்துத் திரும்ப வந்து எதாச்சும் இளையராஜா பாட்டு வரும்னு சன் டிவியை வச்சா அந்த நேரத்துலேயும் மூக்களகியும் ஆனந்தமும் வந்து இம்சை குடுக்கறாங்க. அந்த ஆனந்தத்துலேயே ஆபிசுலேருந்து வீட்டுக்குத் திரும்பனதும் பதிவெழுதறது எல்லாத்தையும் மறந்துட்டுத் தூங்கிடுவேன்.

விட்டக்குறை தொட்டக்குறை என்னன்னு கூர்ந்து கவனித்து கேட்க நினைக்கும் ஷார்ப்பான பார்ட்டிங்களுக்காக - இந்தூரில் நான் என் முந்தைய கம்பெனியில் இருந்த கடைசி சில நாட்களில் ஒரு நாள், ஒரு குரங்கு ஆபிசுக்குள்ள புகுந்துடுச்சு. குரங்கா...அதுவும் ஆபிசுக்குள்ளேயா? இது கதையல்ல...கனவுமல்ல...நிஜம். உற்பத்தி நடக்கும் தொழிற்சாலைகள் யாவும் குரங்குகளும், பாம்புகளும் கந்த சஷ்டிக் கவசத்தில் வரும் ஏனைய பிற உயிரினங்களும் புழங்கும் இடங்கள் என அறிவாய் டைடல் பார்க்கிலும், நாவலூரிலும், சோழிங்கநல்லூரிலும் ஜாவா கோட் எழுதும் மானிடனே! மனுசனே ஸ்வைப் கார்ட் இல்லாம உள்ளே நுழைய கூடிய இடங்களில் குரங்குக்கு என்ன தடை? அதான் அது கிட்ட ஸ்வைப் கார்ட் இல்லாம போனாலும் சுலபமா உள்ளே நுழைஞ்சிடுச்சு, குரங்குன்னா இராம.நாராயணன் படத்துல வர்ற சிகப்பு முகம் கொண்ட "ஆடு ராமா ஆடு " குரங்கு கிடையாது. கிண்டி சிறுவர் பூங்காவில் சிங்கவால் குரங்குன்னு ஒரு குரங்கோட படம் இருக்கு(போய் பாருங்க)...அந்த மாதிரியான கிட்டத்தட்ட நான்கடி உயரம் கொண்ட கொஞ்சம் கூட பஞ்சத்தில அடிபடாத திடகாத்திரமான கறுப்பான முகம் கொண்ட ஒரு குரங்கு தான் உள்ளே புகுந்துச்சு. உள்ளே வந்த குரங்கு எனக்கு நேர் எதிரில் இருக்குற ஃபைல் அடுக்கி வைக்கிற ஒரு கேபினெட்டின் மேலே ஏறி உக்காந்துக்கிச்சு.

அந்த கம்பெனியில் என்னோட கடைசி சில நாட்கள் என்பதால் நண்பர்களோடு புகைப்படம் எடுப்பதற்காக எடுத்து வந்திருந்த என் கேமரா என் பையிலேயே இருந்தது. அந்த நேரத்திலும் "கேபினெட் மேல் குரங்கு" என்ற தலைப்பில் ஒரு போட்டோ பதிவு போடலாம் என்ற ஒரு பிரகாசமான ஐடியாவை நம்ம மூளை நமக்குக் கொடுத்தது. எனக்கு முன்னாடி இருந்த க்யூபிக்கிள் காலியாக இருந்துச்சு...பாஸ்ஸுங்க தான் எப்பவும் மாட்டிவிட்டுட்டு எஸ்கேப் ஆகிடுவாங்களே. இந்த விஷயத்திலும் அது உண்மையாயிடுச்சு. நம்மளை மாதிரி இன்னும் ரெண்டு பேரு நம்ம பின்னாடி க்யூபிக்கிள்ல உக்காந்து இருக்கானுங்க. சரின்னு கேமராவை எடுக்க பையைக் கூட தொறந்திட்டேன். திடீர்னு குரங்கு நற நறன்னு பல்லைக் கடிக்குது. அது பல்லைக் கடிக்கிற சத்தம் நல்லாத் தெளிவாக் கேக்குது. அப்பத் தான் குரங்கை யாரும் ரொம்ப நாளா நகம் வெட்டச் சொல்லிக் கட்டாயப் படுத்தலைங்கறதையும் கவனிச்சேன். குரங்கைப் படம் எடுக்கப் போய் புது கம்பெனியில் சேர்றதுக்கு முன்னாடி நம்ம படத்துக்கு மாலை போடற மாதிரி ஆகிடக் கூடாது என்பதற்காக குரங்கைக் கண்டும் காணாமல், அப்போது என் கம்ப்யூட்டரில் திறந்திருந்த தமிழ்மணத்தையும், யாஹூ மெசஞ்சரையும் மாற்றி மாற்றி க்ளிக்கி கொண்டு உக்காந்திருக்கிறேன். வேலை செய்பவர்களைக் குரங்கு தொந்தரவு செய்யாது என்ற ஒரு எண்ணத்தில். அப்போது என்னை கவனிச்ச, (குரங்கிலிருந்து பாதுகாப்பான தொலைவில்) இருந்த ரெண்டு மூனு பேரு நான் குரங்கைக் கவனிக்கலைன்னு நினைச்சு அங்கே பாரு குரங்கு குரங்குன்னு என்ன பார்த்து கையை காட்டுறானுங்க. அடப் பாவிங்களா! நீங்க கையைக் காட்டுறதைப் பாத்து குரங்கு இறுக்கி அணைச்சு உம்மா கிம்மா கொடுத்துடுச்சுன்னா என்ன பண்றதுன்னு நெனச்சதும் குருதிப்புனல் படத்துல ஆதி "பயம்னா வீரம் இல்லாத மாதிரி நடிக்கிறதுன்னு" சொன்னது ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு. அப்படியே கொஞ்சம் நேரம் வீரம் இல்லாத மாதிரி நடிச்சிக்கிட்டும் கிளிக்கிக் கொண்டும் உக்காந்திருக்கோம் நாங்க மூணு பேரும்.

"கைப்புள்ள ஒன்னோட கண்ணுல பயம் தெரியுது. அதை நான் பார்த்துட்டேன்"னு சொல்லற மாதிரி இன்னும் கொஞ்சூண்டு குலை நடுங்க வைக்க குரங்கு கேபினெட் மேலிருந்து நல்ல காலமாக No- man's landஇல் குதிக்குது. இப்ப குரங்குக்கு மிக நெருக்கத்தில் இருந்த டார்கெட் நான் தான். அந்த ஒரு நொடி அட்ரினலின், பெனாஃப்தலீன், அனாசின், க்ரோசின், மெடாசின் எல்லாம் நம்ம உடம்புல லிட்டர் கணக்குல சுரந்துச்சுப் பாருங்க. அதை வார்த்தையா எழுத முடியாது. ஆனா பாஸ்ஸோட க்யூபிக்கிள் பக்கத்துல இருக்குற கதவை தெறந்துட்டு குரங்கு நாங்க உக்காந்திருந்த முதல் மாடியிலிருந்து கீழே குதிச்சு ஓடிப் போயிடுச்சு. அது குதிக்கும் போது உண்டான சத்தத்தில் குரங்குடைய வெயிட் தெரிய வந்தது. கண்டிப்பா மூணு வேளையும் மூக்கு முட்ட சாப்பிடற பார்ட்டியாத் தான் இருக்கும் போலிருக்கு. அப்பாடா...குரங்கு போயிடுச்சின்னு நெனச்சி பின்னாடி க்யூபிக்கிளுக்குப் போய் அங்கிருந்த கமாண்டோக்களிடம் பேச்சு கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் போது குரங்கு திரும்ப வந்துடுச்சுன்னு கீழேருந்து ரெண்டு பேர் ஓடியாறானுங்க. ஒருத்தனைப் பாத்ததும் குரங்குக்கு மடிப்பு அம்சா ஞாபகம் வந்துடுச்சு போலிருக்கு ...அவனுக்கு இடுப்புல ஒரு பொறாண்டு. இன்னொருத்தனுக்குத் தலையைப் படிய சீவாம ஆபீசுக்கு வருவியானு பொறுப்பா வகிடு எடுக்க ஒரு முயற்சி பண்ணுச்சாம் அந்த தாயுள்ளம் கொண்ட குரங்கு. அப்ப தான் குரங்கு வியாபார நிமித்தமாத் தான் வந்துருக்குன்னு புரிஞ்சிச்சு.(அதாவது "the monkey means business"). திரும்பவும் குரங்கு மேலே ஏறி வந்து அதே கேபினெட் மேலே உக்காந்து சுத்துமுத்தும் பாக்குது...இப்ப வேலை செய்யிற மாதிரி நடிக்க நம்ம கிட்ட தமிழ்மணமும் இல்லை யாஹூ மெசஞ்சரும் இல்ல. நானும் கமாண்டோ தனுஷும் நின்னுக்கிட்டு இருக்கறோம். கதவைத் தெறந்து ஓடிடலாம்னு நெனச்சு கதவு பக்கம் போன அதே நேரத்துல குரங்கு திரும்பவும் ஒரு ஜம்ப். இப்ப சிங்க வால் பத்ரிக்கு எதிரில் ஆதி, தனுஷ் ரெண்டு பேரும் ஒரு மூலையில் மாட்டிக்கிட்டோம். அந்த நேரம் தோன்றிய இன்னுமொரு யோசனை கதவைத் திறந்து ஓடுவதுக்குப் பதிலா க்யூபிக்கிள் தடுப்பை எகிறிக் குதிச்சு ஓடிடலாம்னு. ஆனா பாருங்க..."ரகசியமானது காதலு"ங்கிற பாட்டுல வர்ற புள்ளையோட கன்னத்துல விழற குழியை "சோ க்யூட் நோ"னு சன் டிவியிலப் பாத்து கொஞ்ச நேரம் ரசிச்சதுக்கு அப்புறம், உதயா டிவி, ஜெமினி டிவி, ஈநாடு மராட்டி, ஆல்ஃபா டிவி குஜராத்தி சேனல்களை எல்லாம் பாத்ததுக்கப்புறமும் போர் அடிச்சதனால கலைச் சேவை செய்யலாம்னு நெனைச்சு நான் கிறுக்குனதை இவ்வளவு நேரம் படிக்கணும்னு உங்க தலையில எழுதியிருக்குப் போலிருக்கு. அதனால கதவைத் தெறக்கற உரிமை எனக்கு மட்டுமே இருக்குன்னு குரங்கு திரும்பவும் கதவைத் திறந்து ஓடிப்போச்சு.

ஆகையால் மகாஜனங்களே! இப்ப சொல்லுங்க விட்டக்குறை தொட்டக்குறை இருக்கா இல்லியான்னு? அந்த சந்திரமுகி ஜோதிகாவுக்கும், குருதிப்புனல் பத்ரிக்கும் நமக்கும் என்ன தொடர்புன்னு? Interpretation of dreams படிக்கல்லன்னாலும் பரவாயில்ல...உங்களுக்குத் தோணுனதைச் சொல்லுங்க. பின்னூட்டத்துக்குப் பதிலும், மத்தவங்க பதிவுக்குப் பின்னூட்டமும் போடாத நீயெல்லாம் எந்த தைரியத்துலடா பின்னூட்டத்தை எதிர்பாக்குறேன்னு உங்களில் சிலர் கேட்கலாம். அவர்களுக்கு நான் சொல்லிக் கொள்வதெல்லாம் ஒன்று தான்னு எழுத மிக வீரமா ஆரம்பிச்சிட்டாலும் "நீங்க சொல்றது எல்லாம் சரி தானுங்க. அதை மனப்பூர்வமா ஒத்துக்கறேன்"னு கால்ல விழுந்துக்கறேன். ஹூம்...இப்படியே போனா ஒரு நாள், ஸ்டார் ஆகற கனவை மறந்துடனும் போலிருக்கே? மவனே! ஒனக்கு இப்படியெல்லாம் வேற ஆசையா? ஆமா...ஆகஸ்ட் மாசம் சித்தூர்கட்லேருந்து ரிலீஸ் ஆனதுக்கப்புறம் பதிவு எழுதுறதுக்கும் படிக்கிறதுக்கும் துட்டுக் குடுக்கற மாதிரி ஒரு ப்ராஜெக்ட் கெடைக்காமலா போயிடும். அது வரைக்கும்...ஒரு நாள் ஒரு கனவு தான்.

தடிப்பசங்க #4

காட்சி # 4 : கலர் கலராம் காரணமாம்

"Diamonds are a girl’s best friend"னு எங்க நடு அத்தை பாடுன பாட்டு ஒன்னு "Gentlemen prefer blondes" அப்படிங்கற படத்துல இருக்குது. சரி...கேர்ள்ஸ்க்கு டயமண்டு பெஸ்ட் ஃப்ரெண்ட்... ஒத்துக்கறோம். மேரீட் லேடீஸுக்கு?? என்னை கேட்டீங்கனா "Her grown up sons (or daughters) are a married woman's best friend(or worst enemy for that matter)" அப்படின்னு சொல்லுவேன். இருந்தாப்புல இருந்து இப்ப எதுக்கு பீட்டருன்னு தானே கேக்கறீங்க? என்னங்க பண்ணுறது...என்ன தான் உங்களுக்கெல்லாருக்கும் புரியறதுக்காக, நான் டேமில்ல ரைட் பண்ணாலும், எங்க நைனா டங்கை என்னால மறக்க முடியுமா? அதுக்குத் தான் அப்பப்ப, இப்பிடி பீட்டர் தெளிச்சு கோலம் போடறது. என்னது?... 'அடி செருப்பால'யா?....நோ...நோ...மீ பாவம்யா.

சரி! பெஸ்ட் ஃப்ரெண்ட் காட்சியெல்லாம் இப்ப எடுத்து வுட்டா நெஞ்சை நக்கீஸ் மேட்டர் ஆகிப் போவும்ங்கிறதுனால இப்போதைக்கு ஒரு வர்ஸ்ட் எனிமி காட்சி.

"டேய்! முரளி...இதை கொஞ்சம் அயர்ன் பண்ணி வாங்கிட்டு வா...சீக்கிரம்"

"த..து..என்னது இது?" சாட்சாத் பூர்ணம் விசுவநாதனே தான் (!)

"புடவை"

"அது தெரியுது...என்ன புடவை?"

"பட்டு புடவை"

"வெளையாடாதீங்கம்மா...என்ன கலர்?"

"மாம்பழக் கலர்...டபுள் கலர் புடவை. காலையில ஒரு கல்யாணத்துக்குப் போகணும்னு நேத்தே தான் சொன்னேனே?"

"இந்த புடவையை எல்லாம் கட்டிக்கிட்டு எங்க கூட வராதீங்க. இத கட்டிக்கிட்டு நீங்க எங்க கூட வந்தா எங்களுக்கு ஒரே அவமானமா இருக்கும். "

"ஏன் இந்த புடவைக்கு என்னா?. "

"இந்த புடவை ஒரே பளபளனு இருக்கு. இதை கட்டுனீங்கனா அலங்கார பூஷணியா ஒரே பகட்டா இருக்கும். பாரு இந்தம்மா எப்பிடி பந்தாவா புடவை கட்டிக்கிட்டு போறாங்கன்னு எல்லாரும் பேசுவாங்க"

"எது இது அலங்கார பூஷணியா? இந்தப் புடவையில ஜரிகை கூட முந்தியில மட்டும் தான் இருக்கு. ஊர் உலகத்துல போய் பாருங்க. அவங்கவங்க எப்படி உடம்பு முழுசும் ஜரிகையோட புடவை கட்டுறாங்கன்னு...கல்யாணத்துக்குப் பட்டுப் புடவை கட்டாம வேற என்ன கட்டுவாங்க? உனக்கு அவமானமா இருந்தா நீ என் கூட வராதே"

"நாளைக்குக் கல்யாணத்துக்குப் போவணும்னு தெரியுமில்ல. கடைசி நேரம் வரைக்கும் புடவையை அயர்ன் பண்ணாம என்ன பண்ணிக்கிட்டிருந்தீங்க? " - தம்பியோட வசனத்தை எங்கேயோ கேட்ட மாதிரி இருக்குல்ல? "சனி,ஞாயிறு ரெண்டு நாளா லீவுல தானே இருந்தீங்க. திங்கக் கிழமை காலையிலே ஸ்கூலுக்குக் கிளம்பும் போது தான் சட்டை அயர்ன் பண்ணல, பேண்ட் அயர்ன் பண்ணலைன்னு ஞாபகம் வருமா? சாகப் போற நேரத்துல தான் சங்கரா சங்கராம்பீங்களா"னு அம்மா எடுத்து விடற நீளமான டயலாக்கோட உல்டா தான் மேலே பார்த்தது. An eye for an eye, a tooth for a tooth. பீட்டர் இல்லாம பரயணுமெங்கில் பழிக்குப் பழி ரத்தத்துக்கு ரத்தம்.

"அடிக்கிற வெயில்ல எதுக்குப் பட்டு புடவை?" - இது 'நானே தான்' தம்பிக்கு ஆதரவாக.

"என்னடா நீயும் அவன் கூட சேந்துக்கிட்டு... கல்யாணத்துக்குப் பட்டுப் புடவை கட்டாம வேற எத கட்டுறது?"

"சிம்பிளா க்ரிஸ்பா ஒரு காட்டன் சாரி" - தி ஹிண்டு சண்டே மேகசின்ல யாரோ ஒரு சமூக சேவகியை விவரிக்கும் போது வந்த "க்ரிஸ்ப் காட்டன் சாரி" என்ற பதத்தைச் சரியான எடத்துல சரியான நேரத்துல சரியாகப் பிரயோகித்துத் தங்கள் பாராட்டுகளுக்குப் பாத்திரம் ஆகுபவர் உங்கள் கைப்புள்ள.

" 'மறுபடியும்' படம் பாத்தீங்கல்ல?"

"நான் பாக்கலை"

"நேத்து கூட ஒலியும் ஒளியும்ல அந்த படத்து பாட்டு போட்டானே. அதுல ரேவதி கட்டிக்கிட்டு வர மாதிரி சிம்பிளா லைட் கலர்ல் அழகா ஒரு காட்டன் சாரி கட்டிக்கிட்டு வாங்க"

"அது சரி! அதுக்கெல்லாம் உங்க ரெண்டு பேரோட பொண்டாட்டிங்க வருவாளுங்க. கல்யாணத்துக்கு காட்டன் புடவை கட்டி கூட்டிக்கிட்டு போய் அழகு பாருங்க. எங்க வீட்டுக்காரரு எனக்கு வாங்கிக் குடுத்துருக்காரு...நான் இதை தான் கட்டிக்கிட்டு வருவேன்" ஷேவ் பண்ணிக் கொண்டு இருக்கும் அப்ஸின் ஆதரவுக்காக அவரை நோக்கி ஒரு ஏக்கப் பார்வை.

"நீயாச்சு...உன் மவனுங்களாச்சு. நம்மளை வுட்டுராயா. உங்க பேச்சுக்கே நான் வரலை" இத இத இத தானே நாங்க எதிர்பார்த்தோம்.

"உங்க கிட்ட போய் சொன்னேன் பாருங்க..."அப்ஸ் எதையும் கண்டுக்காத மாதிரி நைஸா எல்லாத்தையும் ரசிச்சிக்கிட்டுத் தான் இருக்காரு. ரெண்டு எருமைங்களுக்கு நடுவுலே தனியா கிளேடியேட்டரா அம்மா எவ்வளவு தான் சமாளிப்பாங்க?

"எங்க பொண்டாட்டிங்க வந்தாங்கன்னா இந்த மாதிரி பந்தாவெல்லாம் கூடாது, சிம்பிளா இருக்கணும்னு முன்னாடியே கண்டிஷனா சொல்லிடுவோம்...என்னடா?"

"ஆமாம்" - தம்பியின் ஏகோபித்த ஆதரவும் நமக்கிருக்கு.

"இந்த மாதிரி லூசுத் தனமானக் கண்டிஷன் எல்லாம் போட்டா நாளைக்கு வர்றவ கொமட்டுலயே குத்துவா"

"கொமட்டுல குத்துற ராட்சசிங்க தான் பொண்டாட்டியா கெடப்பாங்கனா நாங்க கல்யாணமே பண்ணிக்க மாட்டோம். சிம்பிளா டிரெஸ் பண்ணறது என்ன தப்பா?"

"சரியான ஜோக்கு. ஆமாண்டா...எல்லாரும் இப்ப இப்பிடி தான் சொல்லுவீங்க. நாளைக்குப் பொண்டாட்டிங்க வந்ததும் அவளுங்களுக்கு அவனவனும் கூஜா தூக்குவீங்க. அப்ப அலங்கார பூஷணியா அவளுங்க வெளியில கெளம்பும் போது என்ன பண்றீங்கன்னு நானும் பாக்கத் தானே போறேன். சிம்பிளா டிரெஸ் பண்ணறது தப்பில்லை...ஆனா அது அதுக்குன்னு ஒரு நேரங்காலம் இருக்கு. கறிகாய் வாங்கப் போகும் போது பட்டுப் புடவை கட்டுனா நீ சொல்லுறது சரி. கல்யாணத்துல கூட காட்டன் சாரியைக் கட்ட சொன்னா பிற்காலத்துல பஹுத் முஷ்கில் ஹை பேட்டா"

"டேய் லேட்டாவுது...சீக்கிரம் அயர்ன் பண்ணி வாங்கிட்டு வா?"

"நான் குளிக்கப் போறேன்...எனக்கும் லேட்டாவுது" - இன்னும் கொஞ்சம் வெறுப்பேத்தறதுக்காகத் தம்பி பாத்ரூமுக்குள்ள நுழையற மாதிரி ஒரு ஆக்டிங் குடுக்கறாரு.

"டேய்! அம்மா கேக்குறாங்கல்ல. அயர்ன் பண்ணி வாங்கிக் குடுத்துட்டு குளிக்கப் போயேன்" முதன்முறையா அம்ஸுக்கு சப்போர்ட்டாகத் தோப்பனார்.

"சரி குடுங்க" இளவல் இறங்கி வருகிறார்.

"ஒன்னும் வேணாம். ஏற்கனவே அயர்ன் பண்ணியிருக்குற வேற புடவையையே கட்டிக்கிட்டு வர்றேன். மவனே! இந்தம்மா கிட்ட கல்யாணத்துல கட்டிக்க ஒரு நல்ல பட்டுப் புடவை கூட இல்லன்னு எல்லாரும் சொல்லணும். நீங்களும் உங்க டாடியும் அதை கேட்டு அவமானப் படணும்" இப்ப முருங்கை மரம் ஏறுறதுக்கு அம்மாவோட சான்ஸ்.

"என்னை உங்க சண்டையில இழுக்காதே" - அப்புச்சி ஐ ஆம் தி எஸ்கேப்

"இதுக்குத் தான் வீட்டுல ஒரு பொம்பளைப் புள்ள வேணுங்கிறது. பொம்பளைப் புள்ள இருந்துச்சுன்னா அம்மாவுக்குக் கொஞ்சமாச்சும் ஆதரவாப் பேசும்" அப்பப்போ தடிப்பசங்க ரெண்டு பேரையும் வெறுப்பேத்த அம்மா உபயோகிக்கும் சுலபமான ஆனா பலன் தருகிற ஒரு டெக்னிக் இது.

"ஆ...ஊன்னா பொம்பளைப் புள்ள பொம்பளைப் புள்ளம்பீங்களே? எவ்வளவு செஞ்சாலும் உங்களுக்கு நன்றியே இருக்காதும்மா. பொம்பளைப் புள்ள இருந்தா மட்டும் என்ன பண்ணுமாம்?" இது நாங்க ரெண்டு பேரும் கோரஸ்.

"ஆமாம் இப்ப நீங்க மட்டும் என்ன பண்றீங்களாம். காலங்காத்தால உயிரை எடுக்குறீங்களே? எனக்கு மாமியாரே வேணாண்டா நீங்க ரெண்டு பேருமே போதும். எங்க மாமியார் கூட இப்படியெல்லாம் என்னை கேள்வி கேட்டது கிடையாது"

"சினிமால காட்டுற மாதிரி உங்க மாமியார் உங்களைக் கொடுமை படுத்தி இருந்தாங்கன்னா இப்ப இந்த மாதிரியெல்லாம் அட்டகாசம் பண்ணுவீங்களா?"

"உங்களால ஒரு பைசா பிரயோஜனம் இல்லன்னாலும் வெட்டிப் பேச்சுக்கு ஒன்னும் குறைச்சலில்லை"

இதுக்கு மேலே வெறுப்பேத்துனா அப்ஸ் கிட்ட நல்லா பாட்டு விழும்னு தெரிஞ்சிக்கிட்டு தம்முடு விறுவிறுன்னு புடவையை எடுத்துக்கிட்டு லாண்டிரிக்கு ஓடறாரு. புடவை அயர்ன் பண்ணி வந்தாலும் அம்மா பிடிவாதமா பளபளப்பு குறைச்சலான வேறொரு பச்சை கலர் பட்டுப் புடவையைத் கட்டிக்கிட்டுத் தான் கல்யாணத்துக்கு வர்றாங்க.

தி.நகர்ல இருக்குற கல்யாண மண்டபத்துக்கு திருவல்லிக்கேணி ஆராதனா ஓட்டல் கிட்டருந்து 13 இல்ல 13பி பஸ்ஸைப் பிடிச்சா அழகா அரை மணி நேரத்துல போயிடலாம். இப்படி இருக்கையிலே இருபத்தி அஞ்சு ரூபா(அப்பல்லாம் அவ்வளவு தான்) குடுத்து அப்ஸை ஆட்டோ பிடிக்க வைக்க கொஞ்சம் மெனக்கெடனும். அப்ஸ் ஆட்டோல போக ஒத்துக்கிட்டாலும் அம்மாவை ஒத்துக்க வைக்க பகீரத பிரயத்தனம் பண்ணனும். ஆனா ஆட்டோல நாலு பேரையும் ஏத்தறதுல இளவல் ஏழு எட்டு வயசுலேயே போஸ்ட் டாக்டரல் ஃபெல்லோ பட்டம் வாங்கனவரு. அத்தோட தி.நகர்லேருந்து திரும்பி வரும் போது சரவண பவன்ல சாப்பாட்டுக்கும் சில பல டெக்னிக்குகளைப் பயன்படுத்தி ஏற்பாடு செய்து விடுவார். கல்யாணத்துல புவ்வா உண்டு என்பதால் சரவண பவன் மட்டும் கட்.

வீட்டுலேருந்து நடந்து அக்பர் சாகிப் தெரு முனை வந்ததும் "டாடி! கல்யாணத்துக்கு நேரமாகலை? ஏற்கனவே நாம ரொம்ப லேட்டுன்னு நெனக்கிறேன். ஒன்பது மணி பஸ்ஸும் போயிருக்கும்" பல்லவன் பஸ்ஸுல பார்ட்-டைம் வேலை பாக்குற மாதிரி ஒரு பீலா.

"அதெல்லாம் ஒண்ணும் நேரமாகலை. பஸ்ஸூலேயே போகலாம். ஆட்டோவுக்கு வேற இருபது ரூபா குடுக்கணும்" அம்மா இப்பவும் 1970களின் விலைவாசியிலேயே இருக்காங்களே.

"சரி! அங்கே நிக்குதே ஆட்டோ...அவரைப் போய் தி.நகர் பனகல் பார்க் வருவாரான்னு கேளு" - இது அப்ஸ்.

எள்ளுன்னா எண்ணெய்யா நிக்கிற பழக்கம் தானே பிரதர்ஸ் ரெண்டு பேருக்கும் (நமக்கு ஆதாயமான விஷயத்துல மட்டும்). அப்ஸ் சொல்லி முடிக்கிறதுக்குள்ள இளவல் ஆட்டோ டிரைவரோட பேச்சு குடுத்துட்டு இருக்காரு. பேசி முடிச்சிட்டு, நின்னுக்கிட்டிருக்குற எங்களை நோக்கி வர்றாரு. பின்னாடியே ஆட்டோவும் வருது.

"டாடி! அவரு முப்பத்தைஞ்சு ரூபா கேட்டாரு. நான் முப்பது ரூபாய்க்குப் பேசி முடிச்சிட்டேன்" ஆஹா இதுவல்லவோ பேச்சுத் திறமை.

"முப்பது ரூபாயா? இருபது ரூபாயே அதிகம்னு சொல்றேன். முப்பது ரூபாய்க்குப் பேசிட்டு வந்துருக்கே?" அம்மா முகத்துல கடுகு வெடிக்குது.

"இருபது ரூபாய்க்கு ராயப்பேட்டைக்குத் தான் போக முடியும்" தன்னுடைய பேரத்தின் மீது தம்பிக்கு அப்படி ஒரு அபார நம்பிக்கை.

"முப்பது ரூபான்னா வேண்டாம்னு சொல்லிடுங்க" இது யாருன்னு அநாவசியமா கேக்கப் பிடாது.

"முப்பது ரூபா அதிகம்டா" - அப்ஸ்

அப்ஸ் ஆட்டோ டிரைவர் கிட்ட "தி.நகர் தானே? இருபது ரூபா தான் ஆவும். பரவால்ல இருபத்தியஞ்சு ரூபா வாங்கிக்குங்க"

சென்னை ஆட்டோ டிரைவர்களின் அக்மார்க் பதில் ஆன"இருபத்தியஞ்சு ரூபா கட்டாது சார். சர்ச் பார்க் ஸ்கூல் வரைக்குமே இருபது ரூபா மீட்டர் போட்டாலே வந்துடும். அப்புறம் அங்கிருந்து பனகல் பார்க் எவ்வளவு தூரம்னு நீங்களே யோசிச்சுப் பாருங்க" வைக் கொடுக்கிறார் ஆட்டோ டிரைவர்.

ஆட்டோவைப் பேசிக் கூப்பிட்டு விட்டதால் "சரி ஏறுங்க"ஒன்று வருகிறது.

ஜன்னலோர சீட்டைத் தம்பி உஷாராக முதலிலேயே பிடித்துக் கொள்கிறார். நாலு பேர் ஆட்டோவில் உக்காருவது கொஞ்சம் கஷ்டமாத் தான் இருக்கு. இருபத்து மூன்று அத்தியாவசிய ஊட்டச் சத்துக்கள் அடங்கிய காம்ப்ளானைக் காலையும் மாலையும் இரண்டு "வளரும் பையன் இவன்"களும் குடிச்சா ஆட்டோவுல எங்க எடம் இருக்கும்?.

"அழகா பஸ்ஸுலே நாலு பேரும் உக்காந்துட்டு போயிருக்கலாம். ஒன்னே கால் ரூபா தான் டிக்கெட். முப்பது ரூபா குடுத்து இறுக்கத்துல போக வேண்டியதாயிருக்கு" முப்பது ரூபா அநாவசிய செலவு என்பது அம்மாவின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை.

"இந்த நேரத்துல உங்களுக்கு பதிமூணாம் நம்பர் பஸ்ஸுலே உக்காந்துட்டு போக எடம் கெடைக்குதா? நீங்க கட்டிக்கிட்டு வந்துருக்குற பட்டுப் புடவையால தான் இறுக்கமே" - இது எப்படி இருக்கு?

முப்பது ரூபாயும் ஒன்னே கால் ரூபாயும் அமீர் மகால் வரும் வரை அம்மாவின் உதட்டை விட்டுப் பிரிய மறுக்கிறது.

"அதான் ஆட்டோவுல ஏறியாச்சுல்ல. அப்புறம் என்ன சும்மா அதேயே பிடிச்சுக்கிட்டு" ஆட்டோ பயணத்தின் ஆனந்தத்திற்கு பங்கம் ஏற்படாத படி தம்பி பார்த்துக் கொள்கிறார்.

சிறிது நேரம் அமைதிக்குப் பிறகு "டேய் மோகன்ராஜ்! சூப்பர் ஹிட் முகாப்லாவுல ஞாயித்துக் கிழமை ஏதோ பரிசு போட்டின்னு சொன்னானே? உனக்குக் கூட அதுக்குப் பதில் தெரிஞ்சிருந்துதே? ஒரு நாலணா காம்பெடிஷன் போஸ்ட் கார்ட் வாங்கி எழுதி போடலாமில்ல?"

"எனக்கு அதுலெல்லாம் இண்டரெஸ்ட் இல்லை"

"உனக்கு எதுல தான் இண்டரெஸ்ட்?"

"ஏன்மா எப்பவும் அடுத்தவன் பொருளுக்கு ஆசை படறீங்க?"

"சீ! கழுதை...ஒரு கார்ட் எழுதி போட சொன்னா அது அடுத்தவன் பொருளுக்கு ஆசை படறதா?"

"அவன் கொடுக்குற பரிசுப் பொருள் டிவி, பிரிஜ் இதெல்லாம் உங்க வீட்டுல இல்ல? உங்க வீட்டுக்காரர் உங்களுக்கு அதெல்லாம் கஷ்டப் பட்டு வாங்கித் தரலை. போதுமென்ற மனமே பொன் செய்யும் மருந்து. எதுவா இருந்தாலும் நாமளே உழைச்சு சம்பாதிக்கணும். வீணா ஓசியிலே கெடக்கறதுக்கு ஆசை படக் கூடாது"

"சோம்பேறி நாய்ங்களா! சும்மா எருமை மாட்டு மேலே மழை பேஞ்ச மாதிரி உக்காந்து இருந்தாலும் இருப்பீங்க...ஒரு வேலை சொன்னா செய்ய மாட்டீங்க. டிவி, பிரிஜ் எல்லாம் இருக்கு தான்... ஆனா பம்பர் பரிசா மாருதி கார் குடுக்கறானாமே. அது உங்க கிட்ட இருக்கா? அது இருந்தா இப்பிடி ஆட்டோவுல நெருக்கிக்கிட்டு உக்கார வேணாமில்ல?" மடக்கிட்டதா ஒரு அநாவசியமானத் தப்புக்கணக்கு.

"மாருதி கார் நெஜமாலேயே குடுக்கறான்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா? அவன் கம்பெனியிலேயே வேலை செய்யிற ஆளு எவனையாச்சும் செட்டப் பண்ணி சும்மா குடுக்கற மாதிரி குடுத்து ஊரை ஏமாத்தறானுங்க. எல்லாம் கேமரா ட்ரிக்" இந்தளவு யோசிச்சு கதை சொல்லுவோமே ஒழிய, ஒரு நாளும் ஒரு கார்டு எழுதி போட மாட்டோமே!

"முயற்சியே பண்ணாத சோம்பேறி பயலுங்களை என்ன சொல்லித் திருத்த முடியும்?" - பனகல் பார்க் தரிசனம் தந்து சூப்பர் ஹிட் முகாப்லாவுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்கிறது.

கல்யாணத்துக்குப் போனா "அலங்கார பூஷணி" என்ற சொல்லுக்கு (அது முதன்முறையா எப்படி எங்க அகராதில வந்ததுன்னு சரியா ஞாபகமில்ல) உண்மையான அர்த்தம் தெரிகிறது. பதிணென்கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் அனைத்தையும் கதையாக வடித்த புடவைகளையும் காதுலயும் கழுத்துலயும் இடுப்புலயும்(!) "வளர்ப்பு மகன்" திருமணத்துக்கு வந்தவர்கள் தோற்கிற அளவுக்கு அணிந்திருக்கிற ஆண்டீஸ்களை எல்லாம் பார்க்கும் போது அம்மா மாம்பழக் கலர் புடவையையே கட்டி வந்திருந்தால் கூட ஒன்னும் பெருசாக வித்தியாசம் தெரிந்திருக்காது என்று தோன்றுகிறது. அந்த மாம்பழக் கலர் புடவையை முதன்முதலில் அம்மா கையில் எடுத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது ஒரு ஆண்ட்டி கையில் இருந்து பிடுங்காத குறை தான். இந்த விஷயத்தில் அப்பாவிடமிருந்து ஒரு உதவியும் கிடைக்காது அம்மாவுக்கு. "லேடீஸ் புடவை எடுக்கிற எடத்துல நாம நின்னுக்கிட்டு என்ன பண்றது"ன்னு புடவை கடையில் நடுவில் போட்டிருக்கும் ஸ்டூலே கதின்னு அப்பாவும் அப்பாவுக்குத் துணையாக நாங்களும் உக்காந்துக்குவோம்.

அம்மா எடுக்கிற கலர் அவ்வளவாக "அடிக்கிற" கலரா இல்லாவிட்டாலும் அதைப் பத்திக் குத்தம் சொல்லி 'மாமியார்' கொடுமை படுத்துவது தடிப்பசங்க எங்க ரெண்டு பேரோட வழக்கம். நான் புது தில்லியில் இருந்த வரைக்கும், தீபாவளிக்குச் சென்னை வரும் போது புது தில்லி சவுத் எக்ஸ்டென்ஷன் பார்ட் ஒன்னில் இருக்கிற 'நல்லி'யில் புடவை எடுத்து வருவது வழக்கம். பெண்களின் கண்களுக்குக் மட்டுமே தெரியும் ஆஸ்தான கலர்களான ராமர் கலர், கண்ணன் கலர், வாடாமல்லி கலர், கத்திரிப்பூ கலர், அரக்கு கலர், பொடி கலர்(இது வரைக்கும் அது என்ன கலர்ன்னு எவ்வளவு முயற்சி பண்ணியும் கண்டு பிடிக்க முடியலை) ...அப்புறம் இந்த யானை கலர், மயில் கழுத்துக் கலர் இந்த எல்லா கலருக்கும் நம்ம இரண்டு கண்ணும் "வண்ணக் குருடு"(அதாங்க ...Colour Blind). அம்பது ஆயிரம் கலரே இருந்தாக் கூட நாம புடவை எடுக்கிற கலர் எல்லாம், நமக்கு சட்டை எடுக்கிற இங்கிலீஷ் கலரான Cream, Mauve, Lilac, Biege... இப்படித் தான்...சுருக்கமாச் சொன்னா எல்லாம் டல்லான சோப்ளாங்கி கலர். இருந்தாலும் இது வரைக்கும் நம்ம தேர்வு நல்லாயிருக்குன்னு தான் வீட்டுல சான்றிதழ். சென்னை நல்லியில் கிடைக்காத புடவையா? இருந்தாலும் பையன் டெல்லியிலே இருந்து வாங்கிட்டு வரானேன்னு ஒரு பெருமிதம் தான் காரணம்னு நெனக்கிறேன்.

இப்ப இதையெல்லாம் நெனச்சா இந்த கலர் விஷயத்தில் அம்மாவின் சாய்ஸைப் பெருமளவுக்குக் குறைத்ததில் நம்ம பங்கு அளப்பிடற்கரியதுன்னு தோணும். சில சமயம் "தவறிழைத்தான் பாண்டிய மன்னன்"னு கூடத் தோணும். ஆனா தவறிழைத்தால் தானே அவன் பாண்டிய மன்னன்? அப்பத் தானே தவறிழைத்தான் பாண்டிய மன்னன் என்ற டயலாக்குக்கும் மரியாதை, அப்பத் தானே மும்பையில் ஓட்டல் ரூமில் உக்காந்து கொண்டு அன்னையர் தினத்தன்னிக்கு லேப்டாப்பில் "தடிப்பசங்க#4"னு கதை எழுத முடியும்?
:)-

மன்னிச்சுக்கங்க

சென்னையில் பெஞ்சில் ஒக்காந்து கூத்தடிச்ச காலம் மலையேறி விட்டதால், இன்னும் சில நாட்களுக்கோ(வாரங்களுக்கோ!)ப்ளாக்க முடியாமைக்கு வருந்துகிறேன். (ஆமா! எனுமோ ஃப்ரீயா இருந்த போது மட்டும் கிழிச்சிட்ட மாதிரி தான்?!)

பதில் சொல்லிக்கிறேன்

தேவ்,பாண்டி,கீதா மேடம், பொன்ஸ் மற்றும் வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கத்தின் கோடானுகோடி தொண்டர்கள் எல்லாருக்கும் இப்போதைக்கு என் பதில் :

நம்ம நிலைமை கொஞ்சம் சரியாகுற வரைக்கும் சங்கத்தின் மூத்த தொண்டன் தேவ், சங்கத்தை முன்னின்று வழி நடத்துவார். தேவ்! கண்ணா...என் செல்லம்...you are fully empoweredமா. நடத்துமா...(சங்கத்தை தான்). திரும்ப வந்ததும் என் பிரியமான சேப்பாக்கம்(ராயபுரத்துல வேற யாரையாச்சும் நிக்க வச்சிடு) தொகுதியிலேருந்து கோதால குதிப்பேன். அது வரைக்கும் நீ அறிக்கை அறிக்கையா குடுப்பியாம். வர்ற ஆப்பையும் சங்கத்துல எல்லாருக்கும் சமமா பிரிச்சு குடுத்து நீயும் ரெண்டு வாங்கிக்குவியாம். என்ன சரியா?

ஃபைவ் டே வீக் & other stories

இன்னிக்கு ஒரு மேட்டரும் இல்லாம அப்படியே மனம் போன போக்குல் கிறுக்கறதா உத்தேசம். (ஆமா! எப்பவும் ஐ.நா. சபையில் விவாதிக்க வேண்டிய விஷயத்தைப் பேசற மாதிரி தான்!!) கிட்டத்தட்ட அஞ்சு வருஷத்துக்கு அப்புறம் முதல் முறையா இந்த வாரம் "ஃபைவ் டே வீக் கொண்டாடுறேன்". பெருசா ஒன்னும் சாதிச்சிரலைன்னாலும், இன்னிக்கு நாள் ரொம்பவே நல்லாப் போச்சு. பாட்டு கேட்டுக்கிட்டே நாளைத் தொடங்குறது, டெல்லியில படிச்சிட்டு இருந்தப்ப ஆரம்பிச்ச பழக்கம். பெரும்பாலும் அந்த மாதிரி கேக்கறது எல்லாம் இளையராஜா பாட்டு தான். ராஜாவோட பாட்டுகளை கேசட்ல பதிவு பண்ணி வச்சிருப்பேன். பாடல்களை வகைப்படுத்துறது எல்லாம் ஒன்னும் கிடையாது. என்னோட ஸ்டைல் எப்படின்னா எனக்கு அந்த சமயத்துல என்ன பாட்டு தோணுதோ, அதை பேப்பர்ல ஒவ்வொண்ணா எழுதி வச்சு ரெகார்ட் பண்ணிக்குவேன். இந்தூர்ல இருக்கும் போது காலையில ஆபிசுக்கு பஸ்ல போகும் போது வாக்மேன்ல பாட்டு கேட்டுக்கிட்டே போறது பழக்கம். ஆனா வாக்மேன்ல கேக்கறதை விட கேசட்டை டூ-இன்- ஒன்ல போட்டு விட்டுட்டுப் பாட்டையும் கேட்டுக்கிட்டு நாம பண்ணற வேலையையும் பண்ணறது ஒரு தனி அனுபவம். தென்கச்சி கோ.சுவாமிநாதன் ஆல் இந்தியா ரேடியோவிலேருந்து ரிட்டையர் ஆகற வரைக்கும், என்ன தான் எஃப்.எம்ல நல்ல பாட்டு வந்தாலும், கேசட்ல பிரமாதமான பாட்டு பதிவு பண்ணி வச்சிருந்தாலும், அப்பா சரியா 'இன்று ஒரு தகவல்' வர்ற நேரத்துக்கு ஆகாசவாணியின் சென்னை வானொலி நிலையத்துக்கு மாத்திடுவாரு. தென்கச்சியார் ரிட்டையர் ஆனதும் ஆகாசவாணியும் எங்க வீட்டுலேருந்து ரிட்டையர் ஆயிடுச்சு. இருந்தாலும் கேபிள்ல வழக்கமா வீட்டுல பாக்குற நிகழ்ச்சிங்க இருக்கறதுனால கேசட் எல்லாம் கேக்கறதுக்குக் கொஞ்சம் மெனக்கெடனும்.ஆனா இன்னிக்கு நம்ம ராசி நல்லாருந்துச்சு.

இந்தூர்லேருந்து நான் தனியாளாப் புழங்குன சாமான் எல்லாம் நேத்து வந்து சேந்துச்சு. தனியா இருந்தவனுக்கு எதுக்கு இவ்வளவோ சாமான் செட்டுன்னு வீட்டுல கேக்கற அளவுக்குக் கணிசமான ஜாமான் தான். அதையெல்லாம் இடம் பாத்து அடுக்கி வைக்க வீட்டுல இருக்குற எல்லாரையும் முடுக்கி விட்டதுல யாருக்கும் டிவி ஞாபகம் வரலை. இது தான் சாக்குன்னு இளையராஜா பாடல் தொகுப்பு கேசட் ஒன்னைப் போட்டு விட்டுட்டு நானும் ஒவ்வொரு பொட்டியாத் திறந்து அடுக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன். பாட்டை ரெகார்ட் செய்ய கொடுக்கும் போது நான் கடைபிடிக்கும் உத்தி, பாட்டு ஒவ்வொண்ணும் ஒவ்வொரு ரகமா கொடுக்கறது. அதாவது நீங்க பாட்டைக் கேக்கும் போது ஒரு குறிப்பிட்ட மூட் செட் ஆகாத படிக்குப் பாட்டு கேட்டுக்கிட்டே வேலை செய்யணும். உதாரணத்துக்கு "விக்ரம்" படத்து மீண்டும் மீண்டும் வா பாட்டு முடிஞ்சதும் ஆரம்பிக்கிற பாட்டு "அன்புள்ள ரஜினிகாந்த் படத்து கடவுள் உள்ளமே ஓர் கருணை இல்லமே பாட்டா இருக்கும். அந்த பாட்டு முடிஞ்சதுன்னா மலேசியா வாசுதேவன் "கோவில் மணி ஓசை தன்னை கேட்டதாரோ"னு ஆரம்பிப்பாரு. இப்படி பாட்டு கேக்கறதுல ரெண்டு பயன் - ஒன்னு, பலவிதமான ரசங்களின் சுவையையும் (நவரசமுங்ண்ணா)முக்கா மணி நேரத்துல ஒரு சேர அனுபவிக்க முடியும். ரெண்டு, இளையராஜா போன்ற ஜீனியஸ்களின் திறமையையும், அவரு தன்னோட பாட்டுல காட்டுற வெரைட்டியையும் தெரிஞ்சிக்கலாம். அந்த மாதிரி பல முறை "மொட்டையோட" பரிமாணங்களைப் பாத்து வியந்திருக்கேன். மனுசன் இந்த சின்ன மண்டையை வச்சிக்கிட்டு எப்படிடா இப்படியெல்லாம் யோசிக்கிறாருன்னு. உதாரணத்துக்கு நான் இன்னிக்குக் கேட்டு திக்குமுக்காடி போன பாட்டு "அஞ்சலி" படத்துல வர்ற வேகம் வேகம் போகும் போகும் மேஜிக் ஜர்னி பாட்டு. நான் SAP Consultant ஆகறதுக்கு முன்னாடி எங்க கம்பெனியிலேயே ஜி.ஐ.எஸ்(GIS - Geographic Information Systems) துறையில வேலை பாத்த அனுபவம் கொஞ்சம் உண்டு. ஒரு மேப்(வரைபடம்) போடணும்னா அதிலுள்ள features(மன்னிக்கணும் இணையானத் தமிழ்ச் சொல் நினைவுக்கு வரவில்லை), ஒவ்வொண்ணயும் ஒவ்வொரு அடுக்கு(லேயர்) ஆக பிரிக்க வேண்டும். உதாரணமாக கிண்டியின் வரைபடம் போடுகிறீர்கள் என்றால் கிண்டியிலுள்ள சாலைகள் எல்லாம் ஒரு லேயரில் இருக்கும், பூங்காக்கள் அனைத்தும் வேறொரு லேயரில் இருக்கும். இவ்வாறு ஒவ்வொரு பீச்சரும் ஒவ்வொரு லேயரில் இருக்கும். இவ்வடுக்குகள் ஒவ்வொன்றையும் ஒன்றன் மீது ஒன்றாக வைத்து பார்த்தீர்களானால் ஒரு ஜி.ஐ.எஸ் வரைபடம்(மேப்) உருவாகும்(கீழே உள்ள படத்தைப் பாருங்க).

இவ்வாறு மேப் போடுவது, கடினமான வேலை ஒன்றுமில்லை. ஏனேனில் மேப்பில் என்னென்ன பீச்சர்ஸ் வருமென்று உங்களுக்கு முன்னரே தெரிந்திருக்கும். இதே உவமையை ஒரு பாடலின் இசைக்குக் கொண்டோமென்றால், ஆர்கெஸ்டிராவில் வரும் ட்ரம்ஸ் யாவும் ஒரு அடுக்கில் வரும் (இசையில் இதனை டிராக் என்று கூறுவார்கள் என நினைக்கிறேன்), இன்னொரு டிராக்கில் வயலின், இன்னொன்றில் கிடார் இப்படியாகப் பல வாத்தியங்கள். வேகம் வேகம் பாட்டை எடுத்துக் கொண்டால் ஒரு இரண்டு விநாடி இசையில் கிட்டத் தட்ட ஆறேழு விதமான வாத்திய டிராக்குகளை(என் சிற்றறிவுக்கு எட்டியது)காணலாம். இத்தணை டிராக்குகளுக்கு, மேல் உஷா உதூப்பின் குரல் ஒரு டிராக்காக ஒலிக்கும். இவ்வளவு காம்ப்ளெக்ஸான இசைக் கோர்வைக்கு இடையிலும் இப்பாடலின் முடிவில் ஒரு குறிப்பிட்ட பாடல் வரியை நிறைவு செய்யும் போது 'அ' என்று மிக ஸ்டைலாக முடிப்பார்....கேட்கும் போதெல்லாம் மெய் சிலிர்க்கும். மவனே! எப்படிடா இந்த ஆளு இப்படியெல்லாம் யோசிக்கிறான்னு தோணும். நெஜமாவே எனக்கு இந்த சந்தேகம் பல நாளா இருக்கு, ஒரு இசையமைப்பாளர் என்பவர், பல விதமான சிச்சுவேசன்களுக்காக மெட்டுக்களை இட வேண்டும். ஒவ்வொரு மெட்டிலும் பலவேறு விதமான இசைக்கருவிகள் வரும். அது எப்படி ஒவ்வொரு இசைக்கருவியும் இவ்விடத்தில் இம்மாதிரி தான் ஒலிக்க வேண்டும் என்று நிர்ணயிக்கிறார்கள்? கம்ப்யூட்டரில் இசையைப் ப்ரோக்ராம் செய்தால் இவற்றை சுலபமகச் செய்துவிடலாம் என்று கேள்வி. ஆனால் நோட்ஸைக் கைப்பட எழுதும் ராஜா போன்ற இசையமைப்பாளர்களின் மூளை இதையெல்லாம் யோசிக்க, எவ்வளவு துரிதமாகச் செயல்பட வேண்டும்? உண்மையிலேயே வியப்பு தான். மியூசிக் பத்தி என்னென்னமோ ஒளறி கொட்டியாச்சு...இதெல்லாம் முழுக்க முழுக்க என் மூளை யோசித்தது தான் for a change(உன்னை இப்படியெல்லாம் யோசிக்கச் சொல்லி யார்டா சொல்றாங்கன்னு சின்ன கவுண்டர் கவுண்டமணி பாணியில என்னை உதைக்க வராதீங்க). யாருக்காச்சும் இதப் பத்தி ஐடியா இருக்கா?

போன முறை சென்னை வந்ததுக்கும் இம்முறை சென்னை வந்ததற்கும் நடுவில், வீட்டில் நடந்த மாற்றம்னு பாத்தேன்னா, அம்மா வீட்டுத் தோட்டத்துல வச்ச பீர்க்கங்கொடி தன் வாழ்நாளைக் கழித்து டாட்டா பை-பை சொல்லிச் சென்றது. ஆனால் அது வீட்டுத் தோட்டத்துல இருந்த நேரத்துல ஒரே டார்ச்சர் தான் போங்க. என்ன டார்ச்சரா? பழமொழி டார்ச்சர் தான். பீர்க்கை கொடி மிக வேகமா வளர்றதை குறிக்கிறதுக்கு "பெண்ணை வளர்த்தியோ பீர்க்கை வளர்த்தியோ" அப்படின்னு யாரோ சொல்லிட்டுப் போனாலும் போனாங்க. வீட்டுக்கு வர்றவங்க(குறிப்பா பெரியவங்க), தெரியாத் தனமா அந்த கொடியைப் பாத்துட்டாங்கனா, இந்தப் பழமொழியைக் கண்டிப்பா ஒரு தரம் சொல்லிடுவாங்க. வெளையாட்டுக்குச் சொல்லல்ல பாக்குறவங்க எல்லாம் சொன்னதுனால தான் சொல்லறேன். ஆனா உண்மையாவே பீர்க்கையின் அபரிமிதமான வளர்ச்சியை நானே கண்கூடா பாத்திருக்கேன். மொத நாளு புதுசா ஒரு மெல்லிசான கிளையைப் பாத்தீங்கன்னா அதுக்கு அடுத்த நாளே அந்த கிளை அதுக்குப் பக்கத்துல இருக்குற குச்சியோ இல்லை சுவரோ எது கிடைக்குதோ அதை மிகப் பலமாகப் பிடிச்சுக்கும். அந்த பீர்க்கை கொடி கொடுக்க வேண்டிய காய்களை எல்லாம் கொடுத்துட்டு இப்ப "மைத்" ஆயிட்டாலும் அடுத்த வருசமும் அதே பழமொழி டார்ச்சருக்காக அம்மா விதையெல்லாம் எடுத்து வச்சிருக்காங்க. சரி! பீர்க்கை மாதிரி பொம்பளை புள்ளங்களும் கிடுகிடுன்னு வளர்ந்துடுவாங்களா என்னன்னு தெரியாது. ஆனா பன்னிரெண்டாம் வகுப்புல பெண்ணின் பருவங்கள் பத்தி படிச்சது ஞாபகத்துக்கு வருது. ஐவகை பருவங்களா? எழுவகை பருவங்களானு சரியா நினைப்பு இல்ல. அரிவை, தெரிவை,பேதை,பெதும்பை,பேரிளம்பெண். நடுவுல மங்கை,மடந்தைன்னு இன்னும் ரெண்டு பருவம் வருங்களா? யாருக்காச்சும் இதப் பத்தி மேற்கொண்டு விஷயம் தெரிஞ்சா சொல்லுங்கய்யா. பேரிளம்பெண் மட்டும் நல்லா ஞாபகம் இருக்கு, ஏன்னா இருக்கறதுலயே வயசான பா(ர்)ட்டிங்களைப் பேரிளம்பெண்ணுன்னு சொல்றாங்களேனு நெனச்சு நெனச்சு நல்லா மனப்பாடம் ஆகிடுச்சு.ட்வெல்த்ல பிரெஞ்சுலயும் ஜெர்மன்லயும் "பசு பால் குடிக்கும்" படிக்காம, தமிழ் படிச்சவங்க யாராச்சும் தெரிஞ்சா சொல்லுங்கப்பா...இப்பவே சொல்லிட்டேன் this is purely for academic interests only.

நேத்து விஜய் டிவியில "கலக்கப் போவது சாம்பியன்ஸ்"நிகழ்ச்சியைப் பாத்தேன். மக்கா...என்னா தெறமை ஒவ்வொருத்தருக்கும்...ரொம்பவே ரசிச்சது கடைசியா வந்த வைகை டேவிட், வடிவேலு மாதிரி ஒரு சலக்கு புலக்கு ஆட்டம் ஆடுனதும், வடிவேலு தண்ணி போட்டுட்டுப் பேசற மாதிரி சின்னி ஜெயந்த் கேட்ட கேள்விக்கெல்லாம் ஆன் தி ஸ்பாட் பதில் சொன்னதும். "கலக்கப் போவது..."பாணியிலே ஒரு சில சேதி சொல்லி முடிச்சிக்கிறேன்.

- ஒரு ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி ஒரு பஸ்ல டெர்மினஸ்ல உக்காந்திருந்தேன். அது அங்கேருந்து தான் கெளம்ப வேண்டிய பஸ். பஸ்ல கடைசியில ஒரே ஒரு சீட் தான் காலியா இருந்துச்சு...ஒரு நாலு பேரு ஒன்னா ஏறுனாங்க. அதுல மொதல்ல ஏறுன ஒருத்தரு அந்த சீட்ல வந்து உக்காந்துக்கிட்டாரு. இருந்தாலும் கூட வந்தவங்களை ஒரு பேச்சுக்காச்சும் கேக்கணுமே. அதுக்காகக் கேக்கறாரு "யாராச்சும் வயசானவங்க இருக்கீங்களாப்பா?" கூட வந்தவங்க எல்லாம் ஒத்த வயசானவங்களா இருந்தாலும், அவங்க சிரிச்சிக்கிட்டே, பரவாயில்லே நீங்களே ஒக்காந்துக்கங்கன்னு சொல்றாங்க. அதுக்கு ஒக்கார சொன்னவரு சீட்டை பலமாத் தக்க வச்சுக்கறதுக்காகச் சொல்றாரு"ஆமாமா! நீங்க எல்லாம் பேண்ட் போட்டிருக்கீங்க நான் ஒருத்தன் தான் வேட்டி கட்டியிருக்கேன்.நான் தான் வயசானவன்"னு சொல்றாரு. விழுந்து விழுந்து சிரிக்கற மாதிரி இல்லன்னாலும், அவரோட இயல்பான நகைச்சுவையைப் பகிர்ந்துக்கலாம்னு தோணுச்சு.

-இன்னிக்கு ஐதராபாத்திலிருந்து என்னோட ஸ்கூல் படிக்கிற தம்பி(சித்தி பையன்) வந்திருந்தான். மத்தியான சாப்பாட்டுக்கு அப்புறம் சும்மா உக்காந்திருக்கும் போது அவன் கிட்ட கேட்டேன் "ஒனக்கு எந்த பாட்டு புடிக்கும்" அப்படின்னு. அதுக்கு அவன் சொன்னான் "எனக்கு கர்நாட்டிக் பாட்டு தான்ணா புடிக்கும்" அப்படின்னு. எங்கே ஒனக்கு புடிச்ச ஒரு கர்நாட்டிக் பாட்டை பாடு" அப்படின்னேன். அதுக்கு அவனும் "வரவீணா ம்ருதுபாணீ"ங்கிற பாட்டை அழகாப் பாடிக் காட்டுனான். அந்த நிமிசமே ஒரு கொசுவர்த்தி சுருள் சுத்த ஆரம்பிச்சிட்டேன்(மனசுக்குள்ள தான்). சின்ன வயசுல யார் வீட்டுக்காச்சும் போனா அவங்க கேட்கற கேள்விக்கு நல்லா பதில் சொல்லணும் அப்ப தான் குட் பாய்னு பேர் எடுக்கலாம்னு சொல்லிக் கூப்பிட்டுட்டு போவாங்க. என்ன தான் இந்த குட் பாய் பேர் வாங்கலாம்னு சொல்லி உசுப்பேத்துனாலும் அதுக்கெல்லாம் மசியாம, கதை-பாட்டு இந்த மாதிரி எதாச்சும் கேட்டாங்கண்ணா ஒன்னும் தெரியாதுன்னு தத்தியா ஒக்காந்து தான் பழக்கம். ஒரு நாள் அப்பாவோட நெருங்கிய நண்பர் ஒருத்தர் வீட்டுக்குப் போனோம். அப்ப என்ன எனக்கு ஒரு ஏழு வயசிருக்கும். அந்த அங்கிள் ஒரு பாட்டு பாடேன் அப்படின்னு கேட்டாரு. வாயை மூடிக்கிட்டு ஒக்காந்திருந்திருக்கலாம்...விதி யாரை விட்டுச்சு? ஸ்கூல்ல பசங்க புதுசா பாடுன ஒரு பாட்டை பாடுனேன். பூவே பூச்சுடவா படப் பாட்டோட உல்டா. ஆரம்ப வரிகள் ஞாபகம் இல்லை...கடைசியில இப்படி முடியும் "சின்னக் குயில் பாடுது ஐயர் குடுமி ஆடுது"ன்னு. அந்த பாட்டை எங்கே பாடுனேன்னு உங்களுக்குப் புரிஞ்சிருக்கும். அப்பா அங்கேயே சுள்ளுன்னு ஒன்னு வச்சாரு...அந்த அங்கிள் தான் அப்போதைக்கு என்னை காப்பாத்துனாரு...ஆனாலும் வீட்டுக்குப் போனதும் பிச்சி பீஸ் பீஸ் ஆக்கிட்டாரு நைனா. சே! இப்படியெல்லாம் லூசுத் தனமா இருந்திருக்கோமேனு நினைக்கும் போது சில சமயம் வெக்கமா இருக்கும் சில சமயம் சிரிப்பு வரும்...ஆனா இடம் பொருள் ஏவல் அறிந்து வாயைத் தொறக்குறதுக்கு நல்ல ஒரு பாடமா இருந்துச்சு.

-அடுத்ததா புதுசா வந்த ஒரு எஸ்.எம்.எஸ். ஒரு ஆமையும் ஒரு முயலும் ப்ளஸ் டூ பரிட்சை எழுதுதுங்க. ரெண்டுமே எண்பது சதவீதம் மார்க் எடுக்குதுங்க. ஆனா காலேஜ்ல சேர்றதுக்கு ஆன தகுதி மதிப்பெண்(கட் ஆஃப் மார்க்) 81%. முயலுக்குக் காலேஜ் சீட் கெடக்கலை, ஆனா ஆமைக்கு கெடச்சுருது...எப்படி?
.
.
.
.
யோசிங்க
.
.
.
நல்லா யோசிங்க
.
.
.
தெரியலியா?
ஆமைக்கு சீட் ஸ்போர்ட்ஸ் கோட்டால கெடச்சது.

முதன்முறையாக...

அது என்ன "முதன்முறையாக" அப்படீங்கறீங்களா? இந்த பதிவு தாங்க...இது நான் சென்னையிலிருந்து எழுதும் முதல் பதிவு. ஒரு வழியா இன்னிக்கு அதிகாலை சென்னை வந்து சேர்ந்தாச்சு. ஆடுன காலும் பாடுன வாயும் சும்மா இருக்காதுன்னு சொல்லுவாங்க. அது போல நம்ம தமிழ்கூறு நல்லுலகுக்கு இலக்கிய சேவை ஆற்றாம ஒரு வாரமா ஒரே பேஜாரா போயிட்ச்சு. அதோட நம்ம வருத்தப்படாத வாலிப சங்கத்து வேலைகளும் போட்டது போட்ட படி கெடக்குது. தலயோட தலை கொஞ்சம் டவுன் ஆனதும் நம்ம சங்கத்து மூத்த தொண்டர் தேவு தல வாழை இலை போட்டு ஊருக்கே விருந்து வச்சிட்டாப்ல. இப்படியே போச்சுன்னா இதுக்கு மேலேயும் நம்மளை எதிர்பார்க்காம சங்கத்து வேலைங்களோட நம்ம குடும்பத்து வேலை எல்லாத்தையும் நம்ம தொண்டனுங்களே பாத்துக்குவாங்க போலிருக்கு. அதுனால அப்பப்ப ஒரு உள்ளேன் ஐயா போடணும் போலிருக்கு :(-

நாளையிலிருந்து புது வேலை...புது இடம்...புது மனிதர்கள்...புது பல்புகள்(அதை சொல்லலன்னா எப்படி? அது மட்டும் தானே நமக்கு நிரந்தரம்!). பெரியவங்க ஆசிர்வாதத்துக்காக இந்தப் பதிவு மூலமா ஒரு டிஜிட்டல் கும்பிடு போட்டுக்கறேன். அதோட நம்ம தடிப்பசங்க #3 பதிவை இன்னிக்குத் தான் என் தம்பி கிட்ட காட்டுனேன். இரு இரு...வீட்டுலல் சொல்லி உன் வண்டவாளத்தை எல்லாம் தண்டவாளம் ஏத்தறேன்னு ப்ளாக்மெயில் பண்ணிக்கிட்டிருக்கான். நான் ப்ளாக் வச்சிருக்கறது வீட்டுல தெரியாது. கொஞ்சம் உணர்ச்சிவசப் பட்டு தம்பி கிட்ட காட்டிட்டேன்....நான் 50 மார்க் எடுத்த சமாச்சாரத்தை எல்லாம் நீ எல்லாருக்கும் சொல்லியிருக்கே...அதனால பழிக்குப் பழி ரத்தத்துக்கு ரத்தம்னு சொல்லிக்கிட்டிருக்கான். அவனை வேற இப்ப தாஜா பண்ணனும்....நாளைக்குப் புது ஆபிஸ்ல சேர்றதுக்கு சில கில்மாக்களையும் ரெடி பண்ண வேண்டியிருக்கு. அதுனால இன்னிக்கு அரை நாள் பர்மிஷன் போட்டுட்டு கெளம்பிக்கிறேன். நெக்ஸ்ட் மீட் பண்ணறேன்.

காலன்

அன்புடையார்க்கும்
அஃதிலார்க்கும்
வேற்றுமை
அறியா மூடன்

கைப்புள்ள வீட்டில் வீரபாகு

வாங்க வாங்க...நம்ம ஒடன்பிறப்பு தம்பி வீரபாகு வந்திருக்காருங்க. நம்மளை மாதிரியே அவரும் அடி ஒதக்கு அஞ்சாதவராச்சே! கதை கேக்க வந்த ஒரு பாப்பா கிட்ட தன்னோட
வீர தீர பிரதாபங்களையெல்லாம் எடுத்துச் சொல்லறாரு...நீங்களும் கேக்கிறீங்களா?

"இந்த வீங்கு வீங்கியிருக்கே? எத்தனை பேர் அடிச்சாங்க?"

"மொதல்ல ஒரு மூணு நாலு பேரு தான்மா அடிச்சாங்க...அடிச்சிட்டிருக்கும் போது ஒருத்தன்
இன்னொருத்தனுக்கு போன் பண்ணி ப்ரீயா இருந்தா வாடா மச்சான் ஒருத்தன் சிக்கியிருக்கான்னு சொன்னான்..."

"ம்ம்ம்..."

"அவன் சொன்னான் நான் பிஸியா இருக்கேண்டா...வேணாம் இங்கே அனுப்பிச்சி வுடு நான் பாத்துக்கறேன்னான்...."

"இவனுக முடிச்சதும் ஒரு மீன்பாடி வண்டில போட்டு அங்க அனுப்பிச்சி வச்சானுங்க"

"ம்ம்ம்"

"அங்க ஒரு ஏழு பேரும்மா அவனுகளால எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு அடிச்சானுங்க"

"ஆ..."

"அடிச்சிட்டு ஒரு ஆட்டோல ஏத்தி விட்டானுங்க..."

"உம்ம்"

"சரி நம்ம வீட்டுக்குத் தான் அனுப்புறானுங்கனு நம்பி ஏறி உக்காந்தேன்..."

இதுக்கு மேல தம்பி வீரபாகு தன் சொந்த குரல்ல கீழே சொல்றாரு...மேற்கொண்டு கதையை நீங்களே கேட்டுக்கங்க



எம்பி3 உதவி : திருமுருகன்

3டி திருவிழா - 8

வடக்குப்பட்டி ராமசாமிக்கு வேண்டப்பட்டவருங்கோ!

மேல உள்ள குறிப்பு பத்தலைன்னா இதப் பாருங்க

"அரிகணை தொடுத்து வேழம் அட்டவன் செழியன் வாயில்
தெரி கலை அமைச்சர் ஏற்றைச் தேசிக வடிவத்து தீண்டி
வரிகழல் சூட்டி ஆண்ட வண்ணம் இவ் வண்ணம் ஐயன்
நரிகளைப் பரிகள் ஆக்கி நடத்திய வாறும் சொல்வாம்"

சிங்க இளைஞனே! திருப்பு முகம்... திற விழி!

அலுவலகத்திலும் வீணர்கள் கட்டதுரைகளோடும், பார்த்திபர்களோடும் போராட வேண்டிய கட்டாயம் தற்சமயம் இருப்பதால், அடியேன் ஓரிரு நாட்களாய் சங்கத்து கடமைகளினின்று ஐ ஆம் தி எஸ்கேப் ஆகியிருக்கிறேன்.

என்னுடைய இவ்வமைதி தனை, எங்கள் சங்கத்தின் பலவீனமாகக் கருதும் இணைய உலகின் வெட்டி வெங்காயங்கள் பார்த்திபன்,கட்டதுரை போன்றோரின் கொட்டத்தை எங்கள் கழகக் கண்மணிகளாம் 'உடல் மண்ணுக்கு உதை தலக்கு' என்று போராடும் மூத்த தொண்டன் தேவ், கூடல் நகர குலவிளக்கு பேராசிரியர் ஐயா கார்த்திக் ஜெயந்த் அவர்கள், கோவை பிரதர் என்று எல்லோராலும் பாசத்தோடு அழைக்கப்படும் ஸ்டூடண்ட் நம்பர் 1 சிபி, கருதறுப்பதில் வித்தகர் களைபுடுங்குவதில் நிபுணர் டிராட்டர் ஓட்டுவதில் டாக்டர் பட்டம் பெற்ற இளா ஆகியவர்கள் அடக்குவார்கள் என்றும் தலயின் கௌரவத்தைக் காக்க பருவ நெஞ்சை முன்னிறுத்திப் பகைவர்களுடன் பொருதி பார்க்கவும் தயங்க மாட்டார்கள் என்றும் இவ்வமயத்தில் அத்தருக்கர்களுக்குத் தொடை தட்டி தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். இத்துடன் இவ்வாய்ப்பினைப் பயன் படுத்தி "டாய் கட்டதுரை, டாய் எடுவட்ட பயலே பார்த்திபா!" என்றும் ஒரு சவுண்டினை வுட்டுக் கொள்கிறேன்.

கடைசியாக, உலகத் தொலைக்காட்சிகளில் முதன் முறையாக, கைப்புள்ளயின் வாழ்க்கையில், வரலாற்றில் இதுவரை காணாத ஒரு மேட்டர்ஸ் ஆப் இந்தியா நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அது என்னவென்று சரியாக யூகிப்பவர்களுக்கு எங்கள் சங்கத்தின் ஆஸ்தான பரிசான பச்சை கலர் சிலுக்கு ஜிப்பா துணி ஒன்னரை மீட்டரும், ரெண்டு ஐடெக்ஸ் மை பென்சிலும் சங்கத்து கருவூலத்தில் இருந்து வழங்கப்படும் என்பதனையும் தெரிவித்தமைகிறேன்.

தடிப்பசங்க #3

காட்சி 3 : மார்க் வாங்கலியோ மார்க்கு?

ஸ்கூல்ல எட்டாப்பு வரைக்கும் படிக்கறது இருக்குதே, அது காலேஜ் படிக்கறத விட கஷ்டமான ஜமாஜாரம். பாடத்த எல்லாம் அம்மா கிட்ட ஒப்பிச்சு ஒப்பிச்சு ஓகே வாங்கி எக்ஸாம் எழுதி முடிக்கறதுக்குள்ள...ங்கப்பா சாமியோவ். சரி இதோட முடிஞ்சுதா, மார்க் வந்ததும் மேக்ஸ், சயின்ஸ், இங்கிலீசு, தமிழுன்னு ஒவ்வொரு பேப்பருக்கும் ஒவ்வொரு கதை ரெடியா வச்சிருக்கனும். நம்ம வீட்டு பக்கத்துல 90-100னு மார்க் வாங்குற எமகாதகன் எவனாச்சும் இருந்தான்னு வைங்க நம்ம கதை இன்னும் கந்தல். இந்த பதிவு அந்த மாதிரி உலகத்து கஷ்டங்களை எல்லாம் எதிர்கொண்டு ஸ்கூல் எனும் சக்ரவியூகத்தை ஆயகலைகள் அறுபத்திநாலையும் உபயோகிச்சு மீண்டவங்களுக்கு சமர்ப்பணம்.

"வந்துட்டீங்களா? சரி சரி! யூனிஃபார்மை கழட்டி வச்சுட்டு ரெண்டு பேரும் சாப்பிட வாங்க" இது யாரோட டயலாகா இருக்கும்னு கேக்கவே வேணாம். உலகத்து அம்மாக்கள் எல்லாம் இந்த டயலாக் பிறவியிலேயே தெரிஞ்சிட்டு வந்திருப்பாங்க.

"ஏன்மா! உங்களுக்கு அழகா கைட்டுன்னு சொல்ல வராதா? அது என்ன கழட்டு?" - நக்கல்@இளவல்.காம்

"இந்த நக்கலுக்கு ஒன்னும் கொறச்சல் இல்லை. இதே பேச்சும் செயலும் படிக்கிறதுலயும் காட்டு. ஹாஃப் இயர்லி எக்சாம் மார்க் எல்லாம் குடுத்தாங்களா?"

"வந்ததும் வராததுமா மார்க் மார்க்னு கேளுங்க? சாப்பிட எதாச்சும் குடுத்தீங்களா?" கரெக்டா தாய்க்குலத்தோட வீக்பாயிண்டை தாக்குறாரு தம்பி.

சாப்பிட்டு முடிச்சதும், எங்கேயிருந்து ஆரம்பிச்சா சரியா இருக்கும்னு தெரிஞ்ச அம்மா "டேய்! மோகன்ராஜ்! பேப்பர் குடுத்தாங்களா?". மோகன்ராஜ் யாருன்னா கேக்குறீங்க? நான் தாங்க. பின்ன எங்கம்மா என்னை கைப்புள்ளன்னா கூப்டுவாங்க?

"குடுத்தாங்க"

"எத்தனை பேப்பர்"

"மூணு"

"என்னன்னா?"

"தமிழ்,சோஷியல்,மேக்ஸ்-2"

"ஒன்னு ஒன்னா கேட்டாத் தான் சொல்லுவியா? என்ன மார்க்?"

"தமிழ்ல 87"

"யாரு ஃபர்ஸ்ட் மார்க்?"

"நான் தான்" - அதனால தானே அத முதல்ல சொல்றது

"சோஷியல்ல?"

"81"

"அதுல யாரு ஃபர்ஸ்ட் மார்க்?" - நானும் ஒரு சோதனையா பாத்துட்டேன். நாம 99ஏ வாங்குனாக் கூட யாரு ஃபர்ஸ்ட் மார்க்குங்கற கேள்வி, கண்டிப்பா ஒரு அம்மாவோட குவெஸ்டின் பாங்க்ல இல்லாம இருக்காது.

"ரவின்னு ஒரு பையன்"

"அவன் எவ்வளோ?"

"85"

"ரவியால 85 எடுக்க முடியுது. உன்னால முடியலியா?" - இதுக்கே இப்படின்னா அவன் எடுத்த உண்மையான மார்க்கான 92ஐ சொன்னா என்னாவும்?

"கணக்குல எவ்வளவு"

"கொஞ்சம் கம்மியாயிடுச்சு"

"எவ்ளோ?"

"67" தலையை தொங்கப்போட்டுக்கிட்டு ஒரு ஐயோ பாவம் முகத்தோட.

"ஏன் 67? எல்லா சம்மும் தெரியும் தெரியும்னு சொன்னியே?"

"இல்லம்மா! ஜியாமெட்ரில ரெண்டு டயாக்ராம் போட்டுட்டேன். ஆனா அதுக்கு கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் எழுதுறதுக்குள்ள டைம் ஆயிடுச்சு...மிஸ் பேப்பரைப் புடுங்கிட்டாங்க"

"எக்ஸாம்ல ஒக்காந்து பராக்கு பாத்துட்டு இருந்தியா? சரி! ரெண்டு டயாக்ராம் தானே. அதுக்கா இவ்ளோ மார்க் கொறஞ்சுது?"

"அல்ஜிப்ரால சில ஸில்லி மிஸ்டேக்ஸ்...பாதி மார்க் கூட குடுக்காம எல்லா மார்க்கையும் கட் பண்ணிட்டாங்க...மிஸ் கூட சொன்னாங்க நீ நல்லா படிக்கிற பையன்...உன்னோட சில்லி மிஸ்டேக்னால தான் ஒனக்கு மார்க் போயிருக்குன்னு" - 98 வாங்குன ரவியைப் பாத்து 100மார்க் ஏன் எடுக்க முடியலேன்னு மிஸ் சொன்ன காரணத்தை, நமக்கு சொன்னதா சொல்லி ஒரு சால்ஜாப்பு...நல்லா படிக்கிற பையன்னு நமக்கு நாமே சர்டிபிகேட்.

"சரி! பக்கத்து வீட்டு ஷண்முகவடிவேல் எத்தனை மார்க் ஒவ்வொன்னுலயும்?"

"எல்லாம் என் ரேஞ்சு தான்" - கடன்காரன் "மூக்கன்" எல்லாத்துலயும் 90,95னு இல்ல எடுத்து வச்சிருக்கான். ரவிக்கு போட்டியே அவன் தானே? ஆனாலும் நம்ம பக்கத்து வீட்டுல இருக்கற பாவத்துக்கு அவனை கொஞ்சம் மக்காக்குறது தப்பில்லை.

"உன் ரேஞ்சுன்னா?"

"தமிழ்ல அவன் கம்மி, மேக்ஸ்லயும் சோஷிய்ல்லயும் 2-3 மார்க் அவன் அதிகம்". எங்க வீட்டுல கேட்டா இன்ன் இன்ன சப்ஜெக்ட்ல இன்ன இன்ன மார்க்னு சொல்லுடான்னு அவனுக்கு முன்னாடியே கரெக்டா சொல்லிக் குடுத்திருக்கற தைரியத்துல அளந்து விட்டாச்சு அம்மா கிட்ட. ஆனா என்னிக்காச்சும் மறந்துட்டு அஞ்சாறு மார்க் அந்த நாய் அதிகமா சொல்லிடுச்சுன்னா நம்ம பாடு வீட்டுல திண்டாட்டம் தான். ஆனா சொல்ல மாட்டான்...ஸ்ட்ராங் முட்டாய், தேன் முட்டாய்க்கே அவன் அவன் கணக்கு பாக்கும் போது ஒரு முழு சம்சா(அதாங்க சமோசா) எந்த இளிச்சவாயன் வாங்கிக் குடுப்பான்.

இப்பிடி 90உம்-95உமா வாங்குற கடன்காரன் எக்ஸாம் டைம்ல கரெக்டா வந்து நம்ம கிட்ட சந்தேகம் கேப்பான். அவனோட ஃபர்ஸ்ட் ரிவிஷன், செகண்ட் ரிவிஷன் ஓடிட்டிருக்கும் போது தான் நாம முத முறையா புஸ்தகத்தையே தெறந்துருப்போம். இந்த லட்சணத்துல நம்ம கிட்ட டவுட் க்ளியர் பண்ண வந்துருவான். நான் பண்ண ஒரே புண்ணியம் அவங்கம்மாவும், எங்கம்மாவும் நெருங்கிய தோழிகளா இல்லாதது. ஹை,ஹலோ லெவல்ல தான் இருந்துச்சு அவங்க நட்பு. அதனால நான் தப்பிச்சேன். இல்லன்னா "மூக்கன்"சண்முகவடிவேலை செட்டப் பண்ற டெக்னிக்கும் நமக்கு வேலை செய்யாது. நல்ல காலம் அவுங்க நட்பைக் கெடுக்க நம்பியார் வேலை பண்ணற தேவை நமக்கு ஏற்படலை.

"இதெல்லாம் ஒன்னும் சரியாப் படலை. உங்க டாடி வருவாங்க பேசி கையெழுத்து வாங்கிட்டு போங்க"

"நீ என்னடா? ஒனக்கு எத்தனை பேப்பர் குடுத்தாங்க" - இது மூணாப்பு படிக்கும் இளையவர் கிட்ட.

"ரெண்டு தான்"

"என்னென்ன எவ்ளோ மார்க்"

"மேக்ஸூம்,ஈ.வி.எஸ்ஸும்"

"மார்க்கு கேட்டா தான் சொல்லுவியா?"

"மேக்ஸுல 50"

"ஈ.வி.எஸ்ஸுல 49"

"மார்க் 50க்கா நூறுக்கா?"

"நூறுக்கு தான்"

"இது தான் நீ படிக்கிற லட்சணமா? மூணாவதுலேயே இப்படின்னா பின்னாடி பெரிய கிளாஸ் போக போக பாடம் கூடுமா குறையுமா?"

"........."

அம்மாவுக்குக் கோவம் வருது. நாக்கைத் துருத்திட்டு ஸ்கேல் எடுத்து ரெண்டு வைக்கிறாங்க ரெண்டு பேருக்கும். லைட்டா வலிக்குது தான்.

"இந்த லட்சணத்துல் உங்களுக்குக் கேக்கறதெல்லாம் வேணும். விதவிதமா டிரெஸ், சாப்பாடுன்னு. அது வேணாம் இது வேணாம்னு ரெண்டு நாய்க்கும் பந்தா வேற. படிக்கிறத தவிர உங்களுக்கு அப்படி என்னடா வேலை?"

"சரி! யாரு ஃபர்ஸ்ட் மார்க்"

"தெரியாது"

"தெரியாதா? நீ கேக்கலையா?"

"யாரோ ஒரு பொண்ணு"

"யாரோ ஒரு பொண்ணா? அவ எத்தனை மார்க்னு நீ கேக்கலையா?"

"நான் பொண்ணுங்க கிட்டெல்லாம் பேச மாட்டேன்"

அடப்பாவி!போட்டானே ஒரு போடு...மத்த சமயத்துலெல்லாம் கிளாஸ்ல இருக்கற கவிதாவிலேயே ஒரு நாலு ரகம் சொல்லுவான் - ஈ.கவிதா, பி.கவிதா,எஸ்.கவிதான்னு,எல்.கவிதான்னு. மார்க்ன்னதும் அந்தர் பல்டிடா சாமியோவ்! எது எப்படியோ! பையன் நல்லா சமாளிச்சுட்டான்...நமக்கு தான் இந்த காரணத்தை எல்லாம் சொல்ற குடுப்பினை இல்லை. ஏன்னா பாய்ஸ் ஸ்கூல்ங்கிறதால அஞ்சாவதோட பொண்ணுங்களுக்கு டாட்டா.

"ஆமா! நீ எப்படி பேசுவே பொண்ணுங்க கிட்ட? உன் மார்க் என்னன்னு அவ கேட்டா நான் முட்டை வாங்கியிருக்கேன்னு இல்ல நீ அவ கிட்ட சொல்லனும்?"

"முட்டை எங்கே வாங்கியிருக்கோம்?" - அம்பது வாங்கிட்டே இந்த அலம்பல். ராசா... 90 எல்லாம் வாங்குனா?

"தோ! உங்க டாடி வந்துட்டாங்க சொல்லுங்க உங்க யோக்கியதையை..."

அப்ஸூ இஸ் தி கம்.

சிரிச்சுட்டே தான் கேக்கறாரு "மார்க் எதாச்சும் குடுத்தாங்களா? உங்கம்மா இப்படி கத்துறா?"

அந்த சிரிப்பு ஒன்னு போதாதா சின்னவருக்கு. அவரே சுறுசுறுப்பா ஆரம்பிக்குறாரு"மேக்ஸூம் ஈ.வி.எஸ்ஸும் குடுத்தாங்க டாடி"

"அது மேக்ஸ் இல்ல மேத்ஸ்"

"எனக்கு மேக்ஸ் தான் சொல்ல ஈஸியா இருக்கு" இளங்கன்று பயம் அறியாதுங்களே!

"சரி! எத்தனை மார்க்?" அப்ஸின் குரல் கொஞ்சம் மாறுது... சிரிப்பும் போயே போச்.அம்ஸூ அர்ச்சனையிலேயே பயலுவ கதையப் புரிஞ்சிக்கிட்டாரு

".........."

"எவ்ளோ?" ஒரு அதட்டல்.

"மேக்ஸுல 50, ஈ.வி.எஸ்ஸுல 49"

"இந்த மார்க் போதுமா?"

"........."

"எதனால கம்மியாச்சு?"

"மிஸ் போர்ஷன்ல இல்லாததெல்லாம் கேட்டுட்டாங்க"

"அதெப்படி கேப்பாங்க? நீ படிக்கல்லன்னா கூட பரவால்லை. இந்த பொய் சொல்ற வேலை எல்லாம் இங்கே வேணாம்" காது திருகப்படுகிறது. கண்ணீரும் வருகிறது.

"காலேஜ் வாத்தியாரா இருக்குறவன் கிட்டவே வந்து நீ இந்த கதை சொன்னீன்னா, படிக்காத அப்பா அம்மாவா இருந்தா என்ன பண்ணுவே?"

"நீ படி, படிக்காத போ! ஆனா ஒழுக்கமா இரு. படிச்சின்னா நீ நல்லாயிருக்கப் போற...இல்லன்னா ரோட்ல எங்கியாச்சும் சுத்திட்டு இருப்பே குப்பை வாரிக்கிட்டு"திட்டு-கம்-அட்வைஸ் அர்ச்சனை மழை பொழியுது.ரெண்டு பேரும் அதுல நனையுறோம். மழை கொஞ்சம் கம்மியாச்சுன்னா ஸுப்பர் ஸப்பா அம்மா...அந்த பொறுப்பை எடுத்து திறம்பட செய்வாங்க.

"நீ ஒன்னும் படிக்கிற மாதிரி தெரியல்ல...உங்க ஆயா கிட்ட சொல்லி ஊருல ரெண்டு மாடு வாங்கித் தர சொல்றேன்...அத மேய்ச்சுக்கிட்டு அங்கேயே சாணி வாரிக்கிட்டு கெட...அப்ப படிக்கெல்லாம் வேணாம்...எனக்கும் செலவு மிச்சம்"

"என்ன படிக்கிறியா...இல்லை மாடு மேய்க்கிறியா?"

தம்பி அழுதுக்கிட்டே"எனக்கு படிக்கறது கஷ்டமா இருக்குங்க டாடி...நான் மாடே மேய்க்கிறேன்"னு அடிக்கிறாரு ஒரு சிக்ஸர். ஷோயப் அக்தர் பாலை வெங்கடேஷ் பிரசாத் சிக்ஸ் அடிச்சா எப்டியிருக்கும் அப்டி ஒரு போடு.

அதைக் கேட்டு அதட்டிருந்த அப்ஸும் சிரிக்க ஆரம்பிக்கிறாரு. நமக்கு தான் என்ன நடக்குதுனு புரிய லேட் ஆகுது. இந்த ஒரு சைக்கிள் கேப் போதாதா ஆட்டோ ஓட்ட நம்ம ஆளுக்கு? கண்ணை தொடச்சிட்டு "இந்த பேப்பர்ல பேரண்ட்ஸ் சைன் வாங்கிட்டு வர சொன்னாங்க மிஸ்" - கடமை தானே முக்கியம் ஒரு ஸ்டூடண்டுக்கு.

"காலேஜ் வாத்தியார் புள்ள 49உம் 50உம் எடுக்குது. இத விட ஒரு அவமானம் வேணுமாடா எனக்கு. சரிங்க டாடி! அடுத்த தடவை படிச்சு நல்ல மார்க் எடுக்கறேன்னு வருதா...மாடு மேக்க போவுது பாரு புத்தி?" அடிக்கிறதுக்கு கையை நோங்குற மாதிரி நோங்க அதுக்கு பயப்படறாப்ல ஒரு ஆக்டு குடுக்கறாரு பிரதர்.

"கொண்டா பேப்பரை" - கையெழுத்து போடப் படுகிறது.

"டாடி எனக்கும் சைன் போடுங்க" - இது நான்.

"எல்லாம் என் தலையெழுத்து. இந்தா" தம்பியின் கடின உழைப்பினால் நமக்கும் கையெழுத்து கெடக்குது.

"அம்மம்மா தம்பி என்று நம்பி அவன் உன்னை வளர்த்தான்" ஒரு தம்பி செண்டிமெண்ட் பாட்டு நினைவுக்கு வருது.

இன்னும் ப்ராக்ரஸ் ரிபோர்ட்னு ஒரு பெரிய கண்டம் இருக்குதே. நமக்கு என்ன கவலை? தம்பி உடையான் பகைக்கு அஞ்சான்னு யாரோ சொல்லியிருக்காங்களே?

வச்சான்யா ஆப்பு

ஆப்பு வாங்கறது என்ன ஒனக்கு புச்சான்னு அங்கிருந்து யாருபா நாலு பேரு சவுண்ட் உடறது? புச்சில்லை தான்...ஆனாலும் எல்லாம் ஆப்பு, சித்தாப்பு இஷ்டைல்ல ஒரு பில்டாப்பு தான்...

ஐஐடி டெல்லியில படிக்க சொள்ள ரெண்டாயிரத்துலபா, ஒரு தபா நானும் நம்ம தோஸ்து ஒருத்தனும் ஹரித்வார்,ரிஷிகேசி போய்க்கினோம்பா. ஹரித்வார்ல கங்கையில குளிச்சுட்டு, மலை மேல மான்சா தேவின்னு ஒரு சாமி பாத்துட்டு திரும்ப டெல்லி வர்ற சொள்ள, முசஃபர் நகர்ங்கிற எடத்துல பஸ்ஸை நிறுத்துக்கினான்பா டீ நாஸ்தா பண்ணிக்கன்னு. நமுக்கு தான் இந்த எயற்கை,ஜீன்ரி,சில்ஹூவெட் இதுன்னா ரெம்ப புடிக்குமே...பாத்தா பக்கத்தாப்ல கங்கா கெனால்னு காவா ஓடுதுபா நம்ம கூவம் கணக்கா. ஆனா நாத்தம் கண்டி இல்லை...சரி பரவால்லை அட்ஜிஸ் பண்ணிக்கலாம்னு நம்ம தோஸ்தை கூப்ட்டு "மாமாவை சோக்கா ஒரு சில்ஹூவெட் படம் எடுபா"னு சொல்லிக்கினேன். அவன் இன்னா சொன்னான் "எங்க தலிவரு மாதிரி படையப்பா ஸ்டைல்ல நில்லு" அப்டின்னுக்குனான். "இப்டியே எடுக்கறுதுனா எடு...நமுக்கு இந்த ஸ்டைல் கியில் இதெல்லாம் புடிக்காது"ன்னு கண்டிசனா சொல்லிக்கினேன்.

ஆனா நமக்கு தான் சாஃப்ட் ஆட்டீனாச்சே? நம்மாளு (கூட வந்த தோஸ்த்), ஐஐடியில்லியே டிசைன் படிக்கிறவன். அவுங்களுக்கு ஃபர்ஷ்ட் இயரே நிகான் எப்.எம்-10ன்னு SLR கேமரால்லாம் வாங்க சொல்லி போட்டா படமெல்லாம் புடிக்கசொல்லுவாங்க...அவ்னே படையப்பா மாதிரி நிக்க சொல்றானே...நின்னு தான் பாப்பமேனு நென்ச்சுக்குனேன்பா...சரி கோல்ட் கலரு படத்துல மாமா சூப்பரா ஒரு ஹீரோ கணக்கா வருவார்னு ஒரு நல்ல திங்கிங்ல போசு குட்துக்கனேன்பா. ஆனா கடசியா பாருபா...நம்ம கதையை கீய...அவுங்க தலிவரப் பத்தி பேசிக்கினேன்னு நம்மள ராங்கான ஆங்கிள்ல நிக்க வச்சு மேலேருந்து வர வோணுங்கிற சன்லைட்டை கீயருந்து வர வைச்சு...வச்சான்யா ஒரு பெரிய ஆப்பு...

பாக்குற பேமாணியெல்லாம் நம்ம இந்த சில்ஹுவெட் படத்தைப் பாத்து பாத்து சிரிக்குதுபா...நீ யாரும் பாத்து ஸ்மைல் கண்டி உட்டேனு தெரிஞ்சிது....அப்புறம் இருக்குதுபா ஒனக்கு. இந்த போட்டாவை பாத்து தான்பா நென்ச்சிக்கினேன் இந்த சாஃப்ட் ஆட்டீன் தான் நம்ம வீரம், வீக்னெஸ் எல்லாம் அப்ப்டின்னு...

இருந்தாலும் எதுக்கு இங்கே காட்டிக்கினேங்கிறியா...சுட்ட பழமும், திருடியும், எஸெமெஸ்ஸும் போட்டே காலத்தை ஓட்டிக்கிறானு பேட் ந்நேம் வரக்கூடாதுன்னு தாம்பா...நம்ம எஸ்பீரியன்ச ஒரு....இன்னாதது...ஆங்...ஒரு ஒளி ஓவியமா ஆரமிச்சுக்கலாம்னு தோண்ச்சுபா...இப்பவாச்சும் நம்ம குட் க்வால்டீஸை தெரிஞ்சுக்கபா...வர்ட்டா?

புச்சு கண்ணா புச்சு

புது சரக்குங்க...இப்ப தான் புதுசா வந்துச்சு...வேறென்ன? SMS தான்! சரி வேற பதிவர்களோட பதிவுல போடலாம்னு நல்லெண்ணத்துல தான் இருந்தேன்...ஆனா இந்த மாதிரி சமாச்சாரத்துக்கு ஆதரவு தர்ற பதிவுகள்லாம் தூங்கிக்கினு இருந்ததுனால கைப்புள்ளயே சிங்கிள் டீயை பீங்கான் கப்புல ஊத்தி உங்களுக்குப் பாசத்தோட குடுக்காரு!

அப்பா: டேய்! என்னடா இது கணக்கு பரிச்சையில முட்டை வாங்கிட்டு வந்திருக்கே? ஒனக்கு படிக்கிறதா உத்தேசம் இல்லியா?

பையன் : அது முட்டை இல்லீங்கப்பா. நான் படிக்கிறதப் பாத்துட்டு எங்க மிஸ் 'ஓ' போட்டிருக்காங்க.

சொல்றோம்ல : பாஞ்சாலங்குறிச்சி

பாஞ்சாலங்குறிச்சி - இந்த பேரைக் கேட்டதும் என்ன ஞாபகத்துக்கு வருது? வானம் பொழியுது லே! பூமி வெளயுது லே!ன்னு வீர முழக்கமிட்ட வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனும், அவருடைய தம்பி ஊமைத்துரையும் தானே! அவங்க ஆண்ட மண் இந்த பாஞ்சாலங்குறிச்சி. அவ்ங்க வீரத்தைப் பத்தி நம்ம எல்லாரும் புத்தகத்துல படிச்சும் சினிமால பாத்தும் இருக்கறதால இந்த ஊர் பேரைக் கேள்வி பட்டாலே, அவங்க ரெண்டு பேரும் ஞாபகத்துக்கு வராங்க. ஆனா மண்ணுக்குன்னு ஒரு மகிமை இருக்கறதா சொல்ல கேள்வி பட்டிருப்போம். அப்படி இயற்கையாவே ஒரு மகிமை கொண்ட ஒரு மண்ணு பாஞ்சாலங்குறிச்சி மண்ணு. அதுக்கு பின்னாடி ஒரு குட்டிக் கதை இருக்கு. அதப் பத்தி தான் இந்த பதிவு.

வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனோட பூர்வீகம்னு பாத்தீங்கன்னா, ஆந்திரம். ஆமாங்க உண்மை தானுங்க. கட்டபொம்மனோட மூதாதையர்கள் கி.பி.11ஆம் நூற்றாண்டுல ஆந்திரத்துல இருந்து பஞ்சம் பொழக்க வந்த 'ஆதி ஆந்திரர்' என்ற வகுப்பைச் சேந்தவங்க. எப்பவுமே கம்பளம் போத்தி இருந்ததால அவங்களுக்குக் 'கம்பளத்தார்' என்கிற பேரும் இருந்தது. ஜக்கம்மா அவங்களோட குலதெய்வத்தின் பேர்.(வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் படத்து ஜக்கம்மா வேறில்லை திக்கம்மா பாட்டு நியாபகத்துக்கு வருதா?) கட்டபொம்மனின் மூதாதையர் பாண்டிய மன்னர்களின் அரசவையில் வேலை செஞ்சதாவும், கட்டபொம்மன் என்ற பேரே இதை தான் குறிக்குதுன்னும் படிச்சிருக்கேன். 'பொம்மு' என்பது பாண்டிய மன்னர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட பேராம். 'கெட்டி' என்பதுக்கு தெலுங்கில் 'விசுவாசமான' என்று பொருளாம். பாண்டிய மன்னர்களுக்கு விசுவாசமா இருந்ததுனால 'கெட்டி பொம்மு' என்று அழைக்கப்பட்ட இவங்க நாளடைவில கட்டபொம்மன்னு என்று அழைக்கப்படலானாங்க.

பாஞ்சாலங்குறிச்சி என்கிற ஊருக்கு எப்படி இந்த பேரு வந்ததுன்னு ஒரு கதை இருக்கு. ஒரு நாள் கட்டபொம்மனோட மூதாதையரான ஆதிகட்டபொம்மன் காட்டுல வேட்டையாட போனாராம். அவரோட வேட்டை நாய் ஒரு காட்டுமுயலைத் துரத்த ஆரம்பிச்சுச்சாம். நாயைத் தொடர்ந்து இவரு பின்னாடியே குதிரையில வர்றாராம். வேகமா ஓடற முயலைத் துரத்திக்கிட்டு நாயும் பின்னாடியே ஓடுது. ஒரு இடம் வந்ததும் முயல் அப்படியே நின்னுடுச்சாம். அதுக்கப்புறம் முயல் நாய் வர்ற திசையிலே திரும்பி நாயைத் துரத்த ஆரம்பிச்சுடுச்சாம். இதைப் பத்த ஆதிகட்டபொம்மன் அப்படியே அசந்து போயிட்டாராம். ஒரு முயல் நாயைத் துரத்தற அளவுக்கு இந்த மண்ணுக்குன்னு ஒரு வீரம் இருக்குன்னு ஒணந்து அந்த இடத்துலேயே தன்னோட அரசை அமைக்க தீர்மானிச்சாராம். அத்தோட தன்னோட பாட்டனாரின் பேரான 'பாஞ்சாலன்' என்பதைக் கொண்டு பாஞ்சாலங்குறிச்சின்னு பேரும் வச்சிட்டாராம்.

இதுக்கு மேற்கோள் எல்லாம் என்னை கேக்காதீங்க. இதை படிக்கும் போது நான் அறியா புள்ள, ப்ளாக்கெல்லாம் எழுதுவோம்னு அப்ப எனக்குத் தெரியாது. அதனால வெளயாட்டுத் தனமாப் படிச்சதோட சரி. இதப் பத்தி மேற்கொண்டு யாருக்காச்சும் தெரிஞ்சாலும் சொல்லுங்க. நானும் தெரிஞ்சுக்கறேன்.

வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கத்தின் சார்பாக...

வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கத்தின் சார்பாக...சார்பாக...என்னான்னு கேக்கறீங்களா? எல்லாத்தையும் தமிழ்மண முகப்புலேயே படிக்கணும்னு நெனச்சா எப்படி? கொஞ்சம் நம்ம பக்கமும் வாங்க...

வருத்தப்படாத வாலிப சங்கத்தின் சார்பாக அனைத்து பதிவர்களுக்கும் சர்வதேச மகளிர் தின வாழ்த்துகள்.

தாயாய், சகோதரியாய், தோழியாய், மனைவியாய் எங்கள் வாழ்வில் ஒளியேற்றிக் கொண்டிருப்பவர்களை வணங்குகிறோம்.